ขาแล้ว? ถึงแม้บุตรสาวของเขาเป็นคนดี แน่นอนว่าก็ต้องมีคนเห็น แต่นี่มันกะทันหันมากไปหรือไม่
“บุตรชายของข้าไม่ได้เรื่องนัก แต่ก็พอมีพรสวรรค์ด้านการศึกษาบ้างเล็กน้อย ข้าคิดว่าในภายภาคหน้าหากจะเลี้ยงดูครอบครัวด้วยความสามารถของเขาเองนั้นก็ทำได้ เรื่องนี้ขอให้น้องเจียงวางใจได้”
เจียงอันเฉิงพยักหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ “บุตรชายของพี่เจินมีอนาคตกว่าบุตรชายเหลวไหลของข้ามาก”
วันนั้น ทั้งสองคนแบ่งบันประสบการณ์การอบรมสั่งสอน (จัดการ) บุตรชายกันยกใหญ่ เจียงอันเฉิงสงสัยจึงไปสอบถามมาหนึ่งรอบ
พอสอบถามกลับมา พลันรู้สึกไม่ดีไปทั้งตัว
ไม่ว่าจะเรื่องประพันธ์บทกลอนได้ตั้งแต่สามขวบอ่านประวัติศาสตร์ได้ตั้งแต่เจ็ดขวบยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพิ่งมาถึงเมืองหลวงก็พิชิตตนจนได้รับฉายานามว่าเป็น ‘คุณชายหรูอวี้’ นี่เป็นบุตรชายของตระกูลอื่นจริงๆ ไม่ใช่บุตรชายขอเขาแน่นอน
เจินซื่อเฉิงปัดมือ “เหมือนกันนั่นล่ะ เพียงแค่เป็นบุตรชาย ก็มีแต่เรื่องให้เหนื่อยใจไม่ต่างกัน แต่น้องเจียงวางใจได้ ตระกูลข้าไม่มีธรรมเนียมการรับอนุภรรยา และลูกข้าก็จะปฏิบัติเช่นนี้ต่อไปหากว่าเขากล้าตบแต่งอนุภรรยา ข้านี่ล่ะที่จะตีขาของเขาให้หักเป็นคนแรก”
เจียงอันเฉิงได้ยินพลันใจเต้น การไม่รับอนุภรรยานั้นเป็นข้อดีที่สำคัญมากทีเดียว ในตอนนั้น หากว่าพี่ใหญ่ตระกูลเซี ่ยไม่รับสาวรับใช้มาเป็นอนุภรรยา ก็คงไม่เป็นภัยอย่างวันนี้
เจียงอันเฉิงคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า บุตรส
