เจินเหิงยืนก้มหน้าเขินอายอยู่ข้างๆ เจินซื่อเฉิงพอได้ยินเสียงนุ่มนวลจึงลืมตาขึ้นเล็กน้อย
วินาทีนั้น เจินเหิงเกิดความรู้สึกประหนึ่งเหมือนกับถูกฟั้าผ่า เขาจ้องหญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามานิ่งราวกับสติได้หลุดออกไปแล้ว
นี่ นี่มันคนที่พบวันนั้นนี่…
เพียงก้าวข้ามประตู สายตาร้อนผ่าวนั่นก็ทำให้เจียงซื่อไม่สามารถมองข้ามมันไปได้ นางใช้หางตากวาดมองที่มาของสายตา รอยยิ้มจางๆ ตรงริมฝีปากชะงัก พลันมีความรู้สึกอยากจะวิ่งหนีออกไป คนที่นางพบเจอในวันที่นางกระโดดลงจากต้นไม้ มาปรากฏตัวอยู่ที่เรือนของนางได้อย่างไร
เสียงหัวเราะกังวานของเจินซื่อเฉิงดังขึ้น “คุณหนูเจียง เราได้พบกันอีกแล้ว”
เจียงซื่อสงบสติอาการพร้อมกับเดินเข้าไปน้อมทักทายเจียงอันเฉิงกับเจินซื่อเฉิง แต่สายตากลับตกอยู่ที่เจินเหิงอย่างห้ามไม่อยู่
เจินซื่อเฉิงแอบมองปฏิกิริยาการตอบสนองของบุตรชาย
ลูกคนนี้ไม่สนใจข้อเสนอแนะนำของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่รู้ว่าตอนนี้มีความคิดอย่างไร ตอนนี้เจินเหิงไม่มีความคิดอะไรทั้งนั้น ในสมองมีแต่ภาพของการพบโดยบังเอิญในวันนั้นสลับไปสลับมา
ภาพจำว่าหญิงสาวผมยาวดำเงาที่ตกมาจากฟั้าคือปีศาจค่อยๆ ถูกทำลายลง ที่แท้นางคือคุณหนูแห่งจวนตงผิงปัว ไม่ใช่ปีศาจในปั่าอย่างที่เขาคิดเมื่อเข้าใจเรื่องนี้แล้ว เขาไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ติ่งหูอันขาวสะอาดของหนุ่มน้อยพลันแดงระเรื่อ
เจินซื่อเฉิงเห็นปฏิกิริยาของลูกชาย ความโกรธที่อยู่ในใจ… ร้า
