สาวน้อยสวมใส่เสื้อสีขาวกระโปรงสีฟั้าคราม ผมดำเงางามปล่อยยาวมาถึงเอว ดวงตาแจ่มใสริมฝีปากสีแดง ประหนึ่งดอกไห่ถังที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำค้างยามเช้า และราวกับเป็นฝันหวานที่ครึ่งหลับครึ่งตื่น
ชายหนุ่มยกมือขึ้นออกแรงขยี้ตา
เจียงซื่อคิดไม่ถึงว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้นางตะลึงงันไปครู่หนึ่ง
“เจ้า…เป็นคนหรือปีศาจ”
เจียงซื่อจับกระโปรงขึ้นมาแล้ววิ่งทันที
กับคนที่จะไม่ได้พบกันอีกตลอดชีวิต นางจะตอบก็ต่อเมื่อนางเป็นคนโง่เท่านั้น
สาวน้อยเสื้อสีขาวกระโปรงสีฟั้าครามหายเข้าสวนปั่าไปในชั่วอึดใจเดียว
ชายหนุ่มได้สติจะวิ่งตามไป พลันมีเสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง “น้องเจิน เจ้าอยู่ที่ไหน”
เจินเหิงเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน เขามองทางด้านหน้าที่ว่างเปล่าอย่างสับสน
เมื่อครู่นี้เป็นภาพลวงตา?
เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง เจินเหิงหันหลังเตรียมจะเดินไป ทันใดนั้น บนพื้นหญ้ามีแสงวิบวับดึงดูดสายตาเขาเอาไว้ เป็นปินปักผมดอกไห่ถังหนึ่งอันเขาก้มลงเก็บปินขึ้นมาดูอย่างละเอียดครู่หนึ่งแล้วเก็บเอาไว้ แล้วจึงเดินกลับ ข้างในสวนปั่าส่วนลึกมีชายหนุ่มอายุน้อยหลายคน แต่งตัวเป็นพวกคงแก่เรียนกันหมด บางคนกำลังชื่นชมพุ่มดอกกล้วยไม้ที่อยู่ไม่ไกล บางคนกำลังถือพู่กันวาดภาพ
เมื่อเห็นเจินเหิงเดินกลับมา มีคนหนึ่งยิ้มให้และกล่าว “น้องเจิน เจ้าไปถ่ายเบานานเชียว”
เจินเหิงไม่อาจสนใจการหยอกล้อเล่นของเพื่อนร่วมเรียนได้ เขาเดินไปที่โต๊ะวาดภาพโต๊ะหนึ่
