องนี้ช่างมันเถอะ…”
เจินเหิงมองหน้าเจินซื่อเฉิงด้วยแววตาปริบๆเหลือเพียงกล่าวออกไปว่าเขาไม่รักษาคำพูด
เจินซื่อเฉิงจับเคราด้วยท่าทางนิ่ง “พ่อมีธุระอื่นขอกลับห้องหนังสือก่อนล่ะ”
ในเมื่อบุตรชายเริ่มร้อนใจ งั้นเขาไม่ต้องรีบแล้วอย่างไรก็ตามใครที่อยากแต่งภรรยา คนนั้นนั่นล่ะที่จะใจร้อน แต่เจ้าลูกคนนี้ช่างเป็นคนตื้นเขินเสียจริง เขาพูดตั้งหลายครั้งกลับไม่สนใจ พอได้เจอเพียงครั้งเดียวถึงกับใจร้อนวูบวาบ เห็นได้ว่าสนใจในความงามของหญิงสาวล้วนๆ
เมื่อเห็นท่านพ่อกำลังจะเดินจากไปอย่างโหดร้ายเจินเหิงทนต่อไปไม่ไหวจึงกล่าว “ท่านพ่อ เรื่องนั้น…ไม่ถือว่าฝืนขอรับ…”
เจินซื่อเฉิงมองเจินเหิงนิ่ง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม “อยากได้คนนี้มาเป็นภรรยา?”
เจินเหิงหน้าแดงและพยักหน้า “อยากได้ขอรับ”
