ร กำลังจะแยกจากกัน เจินเหิงทนต่อไม่ไหวจึงเอ่ย “ท่านพ่อ…”
“หืม?” เจินซื่อเฉิงเหล่ตามองบุตรชายที่หน้าแดงและเขาก็ไม่ยอมพูดมากกว่าหนึ่งคำ
วันนี้ข้าจะสั่งสอนลูกไม่รักดีว่าสิ่งใดที่เรียกว่าความโชคดีจะไม่เกิดขึ้นกับเจ้าเสมอไป!
เจินเหิงอดทนกับใบหน้าที่ร้อนผ่าว พร้อมกับพยายามแสดงท่าทางว่าตนนั้นสงบดี “คุณหนูที่ได้พบในวันนี้ คือคนที่ท่านพ่อเคยกล่าวชมไม่หยุดหรือขอรับ”“ชมไม่หยุด?” เจินซื่อเฉิงกล่าวเหมือนประหลาดใจ “คงไม่กระมัง ข้าเคยชมหญิงสาวไม่หยุดเมื่อไหร่กัน”
ริมฝีปากของเจินเหิงกระตุก
สักวันหนึ่งในไม่ช้าและไม่เร็ว เขาต้องตีตาแก่ตรงหน้านี้สักครั้งแน่ๆ
“เอ่อ ว่าแต่ พ่อรู้สึกว่าอาซีเด็กคนนั้นไม่เลว เคยชมนางไม่หยุดอยู่หลายครั้ง เจ้าหมายถึงนางหรือ”
อาซีคือนักชันสูตรศพหญิงที่เป็นลูกน้องของเจินซื่อเฉิง เพราะนางเป็นสตรีอายุน้อย คนรอบข้างของเจินซื่อเฉิงจึงไม่มีใครไม่รู้จัก
สีหน้าของเจินเหิงพลันคล้ำเขียวลงทันที
นี่เขาคือพ่อแท้ๆ ของตนอยู่หรือไม่ ในที่สุดก็สบโอกาสสักทีสินะ จัดการเขาเต็มที่ขนาดนี้เชียวหรือ
เมื่อเจินซื่อเฉิงเผยรอยยิ้มประหนึ่งสุนัขจิ้งจอกเฒ่า เจินเหิงก้มหัวยอมรับชะตาชีวิต “ก็…เมื่อหลายวันก่อนท่านพ่อเคยบอกว่าได้มองหญิงสาวไว้คนหนึ่ง…”อยากให้เขาพากลับมาแต่งงานด้วย!
เจินซื่อเฉิงพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง “อ่อ ใช่ แต่ตอนนี้พ่อคิดว่าการทำอะไรโดยฝืนมักได้ผลลัพธ์ที่ไม่ดีดอกไม้มาอย่างฝืนทนก็มักจะไม่หอม เรื่
