คมที่ห้อยอยู่ในใจนาง นางแทบไม่กล้าลืมแม้เสี้ยวนาที
หากว่าท่านพ่อสามารถตีสนิทกับใต้เท้าเจินได้ก็มีแต่ผลดีอย่างไม่มีข้อสงสัย ส่วนนางก็รู้สึกเคารพในตัวและความสามารถของใต้เท้าเจินอย่างแท้จริง คำว่า ‘ท่านลุงเจิน’ คำนี้นางจึงเต็มใจเรียกมาก
เจินซื่อเฉิงเป็นคนฉลาดมากแค่ไหน เขาฟังความเต็มใจนั้นออกอยู่แล้ว จึงยิ้มกว้างและกล่าวกับเจียงอันเฉิง “น้องเจียง บุตรสาวของเจ้าช่างดีเสียจริง ข้านั้นชื่นชมยิ่งนัก”
เจียงอันเฉิงรีบกล่าวอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว “ที่ไหนกันๆ เด็กคนนี้รู้ผิดชอบตามวัยมากกว่าใครก็เท่านั้น”
เจินซื่อเฉิงพลันเกิดความรู้สึกเข้าอกเข้าใจ “เป็นเช่นนั้นจริงๆ…”
ทั้งสองคนเริ่มต่างคนต่างกล่าวถึงความไม่ได้เรื่องของบุตรชายของตน และยิ่งพูดก็ยิ่งเข้ากันได้ดีจนนายท่านรองเจียงถูกละเลยไปโดยปริยายเจินเหิงยิ่งฟังยิ่งกดดัน ไม่ว่าจะเป็นบิดาของตนหรือบิดาของคุณหนูเจียง ต่างก็ไม่ได้รู้สึกดีกับบุตรชายตัวเองสักเท่าไหร่… เขาเงยหน้าขึ้นมองร่างของหญิงสาว แต่กลับพบว่าฝั่ายตรงข้ามได้ออกไปแล้ว ซึ่งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
พอออกจากจวนตงผิงปัว ระหว่างทางกลับ เจินเหิงอยากพูดแต่ไม่ยอมพูดตลอดทาง
เจินซื่อเฉิงมีสายตาที่แหลมคม แต่เขากลับไม่สนใจบุตรชาย
หึ ก่อนหน้านี้ปฏิเสธครั้งแล้วเล่าครั้งเล่า ตอนนี้เกิดใจเต้นขึ้นมา อยากจะพูดอะไรก็อั้นไว้อย่างนั้นล่ะ เพราะเขาเองไม่ได้รีบร้อนอะไรหลังจากที่กลับมาถึงจวนของศาลาว่าการพระนค
