กไปต้อนรับ ใต้เท้าเจินโปรดอย่าถือโทษเลยนะขอรับ”
นายท่านรองเจียงเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มากับลม
เจินซื่อเฉิงขมวดคิ้วทันทีทันใด… เขาพาบุตรชายมาแอบดูว่าที่ลูกสะใภ้ คนนี้มาเพิ่มความวุ่นวายอะไร! แม้จะคิดเช่นนี้ ใบหน้าของเจินซื่อเฉิงไม่มีแม้ความปลี่ยนแปลง แต่กลับทักทายกับนายท่านรองเจียงอย่างสุภาพ
นายท่านรองเจียงรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นเจียงซื่ออยู่ที่นี่ด้วย “ซื่อเอ๋อร์ก็อยู่ด้วยรึ”
เจียงซื่อยังไม่ทันตอบ เจินซื่อเฉิงก็กล่าว “ข้ามาขอบคุณคุณหนูเจียงน่ะ”
“ขอบคุณซื่อเอ๋อร์?” นายท่านรองเจียงขี้สงสัยจึงถามเจินซื่อเฉิงต่อพร้อมกับมองไปยังเจียงอันเฉิง
เจียงอันเฉิงกดความได้ใจลงไปแล้วพูดกับเจียงซื่อ“ผู้ใหญ่คุยกัน เจ้าออกไปก่อนแล้วกัน”เจียงซื่อย่อเข่า “ใต้เท้าจิน ท่านพ่อ ท่านอา ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”
เจินซื่อเฉิงปัดมือยิ้มและกล่าว “ต่อไปคุณหนูเจียงเรียกข้าว่าท่านลุงเจินเถอะ เรียกใต้เท้าเจินดูห่างเหินเกินไป”
สายตาของนายท่านรองเจียงพลันมีความตะลึงตกใจแล่นผ่านไป ซื่อเอ๋อร์ไปทำสิ่งใดมา เหตุใดถึงทำให้ขุนนางชั้นสามปฏิบัติด้วยพิเศษถึงเพียงนี้ให้เรียกท่านลุง…นี่หมายความว่าจะสานสัมพันธ์กับพี่ใหญ่?
เจียงซื่อคิดไม่ถึงว่าจะเกิดความเปลี่ยนแปลงได้ถึงเพียงนี้ นางยิ้มและย่อตัวทำความเคารพต่อเจินซื่อเฉิง “ท่านลุงเจิน”
เมื่อชาติที่แล้ว ท่านพ่อถูกขับไล่ออกจากตระกูลจนตกอับ ท่านอารองสืบทอดตำแหน่ง ยังคงเป็นเรื่องที่เหมือนดาบ
