รสาวของท่าน ความจริงจึงปรากฏ”เมื่อพูดถึงจวนหย่งชังปัว อารมณ์ของเจียงอันเฉิงแย่ลงทันที เขาดื่มน้ำชาหลายอึก “หญิงสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่ง จะรับคำขอบคุณใต้เท้าจินได้อย่างไร”
เจินซื่อเฉิงหัวเราะเสียงดัง “นายท่านปัวกล่าวเช่นนี้ก็ไม่ถูก บุตรสาวของท่านมีความสามารถไม่เป็นรองบุรุษ นางรับไหวขอรับ”
เจินเหิงแต่งตัวเป็นเด็กรับใช้และยืนก้มหัวอยู่ด้านหลังเจินซื่อเฉิง กับแผนการของท่านพ่อ เขารู้สึกจนใจเป็นอย่างมาก ท่านพ่อมาแสดงความขอบคุณหญิงสาวคนหนึ่ง เหตุใดต้องบังคับให้เขาตามมาด้วย มิหนำซ้ำ ยังให้เขาแต่งตัวเป็นเด็กรับใช้อีก หากว่าถูกจับได้ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนพอคิดถึงตรงนี้ เจินเหิงก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิม
เจียงอันเฉิงฟังคำชื่นชมบุตรสาวตนจากเจินซื่อเฉิงจนเข้าใจ จึงสั่งบ่าวรับใช้ “ไปเชิญคุณหนูสี่มาหน่อย”
เวลาผ่านไปไม่นาน เสียงนุ่มนวลเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น“ท่านพ่อเรียกลูกหรือเจ้าคะ”
—————————–
[1] แขวนกับขื่อทิ่มแทงขา อธิบายถึงความขยันหมั่นเพียรชนิดที่ทุ่มเทให้ทั้งกายและใจ
