วนปัว
ภายในเรือนฉือซิน เฝิงเหล่าฮูหยินเอ่ยถามถึงสองครั้ง “เจ้าแน่ใจหรือว่าใต้เท้าเจินมาขอพบนายท่านใหญ่ ไม่ใช่นายท่านรอง”
“นายท่านใหญ่เจ้าค่ะ” อาฝูตอบอีกครั้ง
เฝิงเหล่าฮูหยินหมุนตะกรุดจันทร์หอมที่ข้อมือเป็นพักๆ คิดหนักอยู่ครู่หนึ่ง จึงสั่งอาฝู “เจ้าไปสืบจุดประสงค์การขอพบของใต้เท้าเจินมาหน่อย”
อาฝูรับคำสั่งและเดินออกไป สายตาของเฝิงเหล่าฮูหยินหันหน้าไปมองเรือนส่วนหน้าช้าๆ
นางรู้สึกมาตลอดว่าบุตรชายคนโตไม่มีความสามารถ เขาสามารถสร้างความสนิทสนมกับขุนนางชั้นสามได้เชียวหรือ ช่างเถอะ ดูจุดประสงค์การมาของผู้ตรวจการท่านนี้ก่อนค่อยว่ากันอีกที
วันนี้เป็นวันหยุดของเหล่าขุนนางพอดี นายท่านรองเจียงก็อยู่ในจวนด้วย พอได้ยินเรื่องนี้เข้า บนหัวก็เต็มไปด้วยหยดเหงื่ออีกคน ตำแหน่งผู้ตรวจการไม่ได้เป็นกันง่ายๆ เจินซื่อเฉิงสามารถย้ายจากต่างถิ่นต่างเมืองมาที่เมืองหลวงและเข้ารับตำแหน่งนี้ได้ ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้แล้วว่าเขาอยู่ในพระทัยของฮ่องเต้
พี่ใหญ่สนิทสนมกับเจินซื่อเฉิงตั้งแต่เมื่อไหร่ นายท่านรองยิ่งคิดยิ่งไม่สบอารมณ์ พอยกเท้าขึ้นก็เดินไปยังห้องบุปผาทันที
เจินซื่อเฉิงกับเจียงอันเฉิงทักทายกันและกันเสร็จยิ้มและกล่าว “ข้าขอพูดตรงๆ เลยแล้วกัน วันนี้ข้ามาเพื่อแสดงความขอบคุณบุตรสาวของท่าน”
ใบหน้าของเจียงอันเฉิงเต็มไปด้วยความตกใจ“บุตรสาวข้าทำอะไรหรือ”
“คดีสองสามีภรรยาหย่งชังปัว เพราะได้รับความช่วยเหลือจากบุต
