านอย่างเปิดเผย ยังมีพ่ออยู่ในสายตาอยู่หรือไม่!
“ลูกเพียงแค่สงสัยว่าบนโลกนี้มีปีศาจหรือไม่”
“ขงจื๊อไม่สอนเรื่องอำนาจลี้ลับและจิตวิญญาณ”เจินซื่อเฉิงกล่าวสั่งสอนเจินเหิงหย่อนตาลงรับฟัง แต่กลับคิดฟุั้งซ่าน ในสายตาของเขาเต็มไปด้วยเงาร่างของหญิงสาวที่ตกลงมาจากฟั้าในวันนั้น
ท่านพ่อไม่อยู่ในสถานการณ์เดียวกันไม่มีวันเข้าใจ เขาเป็นคนพบเจอแล้วจะไม่ให้เกิดความแปลกใจได้อย่างไร
เจินซื่อเฉิงเห็นท่าทีไม่รู้สึกผิดของบุตรชาย จึงยกมือขึ้นตบท้ายทอยดัง เพียะ “ถ้าเจ้าว่างขนาดนี้งั้นไปข้างนอกกับพ่อสักหน่อย”
“ท่านพ่อ…”
“ทำไม” เจินซื่อเฉิงกวาดสายตามองหนังสือนิทานอยู่หลายที เป็นสายตาแห่งการข่มขู่
เจินเหิงจึงตอบรับอย่างเชื่อฟัง
ดูเหมือนว่าวันนี้จะหนีไม่พ้นเสียแล้ว ช่างเถอะไปก็ไป คงไม่เสียหายอะไร อย่างมากหากท่านพ่อจับเขาคลุมถุงชนเขาแค่กัดฟันไม่ยอมรับก็เพียงพอแล้ว
เจียงอันเฉิงตกใจมากตอนที่ได้รับจดหมายขอพบจากเจินซื่อเฉิง
จวนปัวไม่เคยคบหาส่วนตัวกับผู้ตรวจการศาลาว่าการพระนครที่เพิ่งกลับมาถึงเมืองหลวงท่านนี้ใต้เท้าเจินมาขอพบได้อย่างไร คงไม่ได้เจอคดีที่เกี่ยวข้องกับจวนปัวหรอกกระมัง
ไม่ว่าจะรู้สึกตกใจเพียงไหน เจียงอันเฉิงก็ไม่ทำให้เจินซื่อเฉิงเสียหน้าอย่างแน่นอน เขารีบจัดเตรียมการต้อนรับขุนนางชั้นสูงสองท่านที่มาเยี่ยมเป็นครั้งที่สองที่ห้องบุปผาที่ตั้งอยู่ส่วนหน้าของเรือน
การมาของเจินซื่อเฉิงสร้างความสะเทือนไปทั่วจ
