ะตูทันทีที่มาถึง เขาหยิบภาพที่ม้วนเก็บไว้ออกมาจากหน้าอก… หญิงสาวสวมเสื้อสีขาวกระโปรงสีฟั้าครามปรากฏขึ้นต่อหน้าตามการเปิดภาพออกอย่างช้าๆ ของเจินเหิง ดวงตาที่เบิกกว้างของสาวน้อยเผยอาการตกใจออกมาเล็กน้อย ประหนึ่งเป็นปีศาจน้อยในสวนปั่าลึกตะลึงตกใจกับมนุษย์ที่เผลอเข้าไปโดยไม่ตั้งใจ
เจินเหิงหลับตาลง หญิงสาวผมดำผิวขาวคนนั้นเสมือนว่าได้ยืนอยู่ตรงหน้า
เขาหยิบปินดอกไห่ถังออกมาจากหน้าอกแล้วมองมันอยู่นาน ภายในใจเริ่มเกิดความมั่นใจขึ้นช้าๆ ในสวนปั่านั่นไม่ใช่ความฝัน บางทีบนโลกนี้อาจมีปีศาจอยู่จริง
หลังจากนั้น เจินซื่อเฉิงก็พบว่าช่วงนี้บุตรชายของตนแทบไม่ออกไปไหน วันๆ เอาแต่อ่านหนังสือไม่หยุด
เจินซื่อเฉิงลูบคลำนวดเครา พลางคิดในใจ การสอบชิวเหวยยังอีกนาน เจินเหิงเริ่มแขวนกับขื่อทิ่มแทงขา[1] ตั้งแต่ตอนนี้ นี่ไม่เหมือนกับเป็นบุตรชายของเขาเอาเสียเลย
ภายใต้ความประหลาดใจนี้ เจินซื่อเฉิงจึงเดินเข้าไปห้องหนังสือเจินเหิงแล้ววนดูหนึ่งรอบ พลางเห็นนิทานลึกลับวางอยู่เต็มชั้นวางหนังสือ
เจินซื่อเฉิงโกรธจัด “เจินเหิง นี่เจ้าดูอะไร”เจินเหิงแอบถอนหายใจ ปกติท่านพ่อไม่เคยมาที่ห้องหนังสือของเขา วันนี้เป็นอะไร ถ้ารู้ตั้งแต่แรกเขาห่อหน้าปกหนังสือเสียหน่อยก็ยังดี
เจินซื่อเฉิงยื่นมือชี้ไปยังหนังสือที่อยู่ใกล้มือของเจินเหิง “วันๆ เจ้าดูแต่นี่น่ะหรือ” ลูกโง่ ห่อหน้าปกไม่ให้เขาเห็นและไม่เหนื่อยใจหน่อยก็ยังดีแต่นี่กลับนั่งอ่
