่าวหาอย่างร้ายแรง “ลูกไม่ได้ไปตรอกซอยเชวี่ยจื่อถนนชิงถงจริงๆ…”
เดี๋ยวนะ ตรอกซอยเชวี่ยจื่อ ฟังดูคุ้นๆ
องค์ชายห้ากลอกตาพลางนึกคิด สุดท้ายสายตาก็กวาดไปตกอยู่ที่อวี้จิ่นที่อยู่ไม่ไกล พลันชะงักและสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีทันใด
เขานึกออกแล้ว ที่พักของเจ้าเจ็ดอยู่ที่นั่นหลังจากวันที่ออกจากฝั่ายข้าราชการพลเรือนเขาเคยส่งคนไปสืบ คิดไว้ว่าจะหาโอกาสจัดการเจ้านั่นให้สาสมเสียหน่อย
จิ่งหมิงฮ่องเต้ทอดพระเนตรองค์ชายห้าอย่างผิดหวัง ตรัสนิ่งๆ “วันนี้เจ้าเจ็ดถูกลอบฆ่าใกล้ๆที่พัก พวกเจ้าได้ข่าวหรือไม่”“ลูกได้ข่าวแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เหล่าองค์ชายเอ่ยตอบแต่สีหน้าที่มององค์ชายห้านั้นพูดยาก
องค์ชายห้าเริ่มเข้าใจสถานการณ์และได้สติ“เสด็จพ่อ เรื่องน้องเจ็ดถูกลอบฆ่าไม่เกี่ยวกับลูกนะพ่ะย่ะค่ะ!”
ทำไมพอเจอเจ้านั่นแล้วซวยเช่นนี้ องค์ชายห้ามองไปยังอวี้จิ่น
อวี้จิ่นกลอกตาและยิ้มอ่อนให้เขา
สมองขององค์ชายห้าพลันเกิดเสียงวิ๊ง
ซวยแล้วๆ ถึงจะกระโดดลงแม่น้ำหวงเหอเพื่อชำระล้าง แต่ก็คงล้างไม่สะอาดแล้วล่ะ
จิ่งหมิงฮ่องเต้โกรธจัดเมื่อบุตรชายคนที่ห้าไม่ยอมรับผิด “ข้าถามเจ้าว่าเจ้าไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไร!”
หากต้องการตรวจสอบให้กระจ่างแจ้ง พระองค์จะให้องครักษ์จิ่นหลินรับเรื่องไว้ทำไมกันเล่า เจ้าห้า เจ้าลูกไม่มีสมอง!
“ลูก…” องค์ชายห้าอ้าปากพะงาบ คิดข้ออ้างที่เหมาะสมไม่ออกไปชั่วขณะ
ความผิดลอบฆ่าเจ้าชีเขายอมรับไม่ได้แน่นอนเพราะเขาก็ไม่ได้เป็นคน
