ทำตั้งแต่แรก ก็ไม่รู้ว่าเป็นคนดีคนไหนที่ทำแทนฟั้า แล้วเรื่องที่เขาชอบคุณหนูจวนปัวก็ยิ่งพูดออกมาไม่ได้เด็ดขาด
“ลูกแค่…แค่ว่างไม่มีอะไรทำ ก็เลยไปดูงานไว้ทุกข์จวนหย่งชังปัวพ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายห้ารีบอธิบายเมื่อเห็นสีพระพักตร์ของจิ่งหมิงฮ่องเต้ตึงแน่นไปหมด “ไม่ทราบว่าเสด็จพ่อทรงได้ข่าวหรือไม่ หย่งชังปัวสองสามีภรรยาเสียชีวิตวันเดียวกัน ลูกรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก ก็เลย…”
“พอได้แล้ว!” จิ่งหมิงฮ่องเต้ตรัสแทรกองค์ชายห้าเพราะทนฟังต่อไม่ไหว “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปข้าขอกักบริเวณเจ้าให้อยู่แต่ใจนวนหลู่อ๋องเป็นเวลาสามเดือน หักเงินเดือนหนึ่งปี!”
“เสด็จพ่อ ลูกถูกกล่าวหา ลูกสาบานต่อฟั้าดินลูกไม่ได้ส่งใครไปฆ่าน้องเจ็ดจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ!”
จิ่งหมิงฮ่องเต้กลั้นความยากเตะองค์ชายห้าให้กระจุยเอาไว้ แล้วตรัสตำหนิ “เจ้าโง่ ถ้าเจ้ากล้าทำร้ายพี่น้องกันเอง เจ้าคิดหรือว่าข้าจะลงโทษเจ้าเพียงเท่านี้”
องค์ชายท่านอื่นส่ายหัวกันลับๆขอบใจในความโง่ของเจ้าห้าที่ทำให้พวกเขาถูกตำหนิน้อยกว่า
“จำเอาไว้ ข้าลงโทษที่เจ้าขาดศีลธรรม!ครอบครัวผู้อื่นมีคนเสียชีวิต เจ้าไม่เพียงแต่ไม่มีความเห็นใจแต่กลับไปดูเพราะความแปลกใจ นี่คือสิ่งที่ท่านอ๋องควรจะทำรึ”
“ลูกผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายห้าแสดงอาการหมดอาลัยตายยาก มีความรู้สึกเหมือนความซวยตกลงมาจากฟั้า
“พวกเจ้าด้วยอีกคน!” จิ่งหมิงฮ่องเต้กวาดสายพระเนตรเหล่าองค์ชายไปด้วยสีพระพักตร์ที่นิ่งดุนน้ำน
