เมื่อเข้ามาถึงห้องทรงพระอักษร อวี้จิ่นคารวะต่อจิ่งหมิงฮ่องเต้อย่างเรียบร้อย “ถวายบังคมเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ”
เขายังไม่ได้เปลี่ยนชุดที่ใส่เมื่อตอนถูกลอบฆ่าออกรอยขาดตรงแขนเสื้อกับคราบเลือดที่ติดอยู่ได้ดึงดูดความสนใจของจิ่งหมิงฮ่องเต้
คราบเลือดนั่นบาดตาจนไฟในทรวงอกของของจิ่งหมิงฮ่องเต้พุ่งขึ้น
ไม่ว่าพระองค์ทรงปฏิบัติต่อบุตรชายคนนี้อย่างไรแต่เขาก็เป็นองค์ชายเจ็ดของราชวงศ์ในปัจจุบันเป็นถึงเยี่ยนอ๋อง แต่กลับมีคนกล้าลอบฆ่าเขาภายใต้การปกครองโดยโอรสแห่งสวรรค์ ทั้งยังใช้มีดทอาบยาพิษ!
ถ้าเช่นนั้น คนชั่วคนนั้นมีจุดประสงค์ใด แล้วเอาโอรสแห่งสวรรค์อย่างพระองค์ไปไว้ที่ไหนแล้ว
จิ่งหมิงฮ่องเต้ยิ่งคิดยิ่งโมโห เมื่อเทียบกับการที่อวี้จิ่นวิ่งไปฟั้องที่ศาลาว่าการพระนคร พระองค์กลับไม่รู้สึกโกรธมากถึงเพียงนั้น ถึงจะเป็นเช่นนั้น ไม่ว่าจะด้วยสถานะของฮ่องเต้ หรือสถานะของบิดา หากว่าสมควรที่จะวิจารณ์ข้อผิดพลาด อย่างไรก็ต้องทำ
“วันนี้เจ้าถูกลอบฆ่า?”อวี้จิ่นหย่อนตาลง “ลูกเป็นคนอกตัญู ทำให้เสด็จพ่อเป็นห่วง”
จิ่งหมิงฮ่องเต้ลูบจมูก
ใครเป็นห่วง ลูกคนนี้คิดเข้าข้างตัวเองเก่งเชียว
แต่การที่ฮ่องเต้ไม่ปฏิเสธ ก็ทำให้ขุนนางชั้นสูงที่อยู่ภายในห้องทรงพระอักษรรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
คิดไม่ถึงว่าฝั่าบาทเป็นห่วงเยี่ยนอ๋องไม่น้อย นี่มันไม่ค่อยเหมือนกับที่พวกเขารับรู้ ดูเหมือนว่าต่อไปนี้จะต้องปรับเปลี่ยนตำแหน่งของเยี่ยนอ๋องในใจใหม่
