ด้แล้วว่าชายคนนี้มีสถานะที่ไม่ธรรมดา แล้วคดีนี้ก็ยิ่งไม่ธรรมดา
อวี้จิ่นชี้ไปยังศพผู้ชายที่พื้น “ก็คือคนๆ นี้”
เจินซื่อเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง พลางเอ่ยขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้ว “ที่ท่านทำไป คือการละเมิดกฎหมาย”
ฆาตกรถูกฆ่า ขอแค่มีพยาน ผู้ถูกกระทำไม่ต้องรับโทษ แต่นี่เจ้าละเมิดกฎหมายฆ่าคนจนตายแล้วลากมาที่โถงศาลเพื่อสิ่งใด
เจินซื่อเฉิงเกิดความรู้สึกเหมือนถูกหยอกเล่น สีหน้าจึงเข้มขรึมขึ้นมาเล็กน้อย
อวี้จิ่นยิ้มเล็กน้อย “ใต้เท้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้เป็นคนฆ่าเขา แต่เขาฆ่าตัวตายด้วยการกัดยาพิษในปากตอนที่องครักษ์ของข้าจับได้”
“ท่านเป็นใครกัน” เจินซื่อเฉิงอดไม่ได้จึงถามต่อ
“ข้ามีแซ่ว่าอวี้ ชื่ออักษรเดี่ยวว่าจิ่น เป็นบุตรลำดับที่เจ็ด บิดาข้าคือ…โอรสแห่งสวรรค์คนปัจจุบัน”
ไม้พลองในมือของทหารนายหนึ่งตกลงกับพื้นเสียงแหลมก๊องแกร๊งดังขึ้นทันที
เจินซื่อเฉิงจับไม้ปลุกสติแน่น เสียงเอ่ยสูงขึ้นเล็กน้อย “ท่านช่วยพูดสถานะให้ชัดเจนกว่านี้อีกครั้งได้หรือไม่!”
อวี้จิ่นยังคงมีสีหน้าที่นิ่งเรียบ “ข้าคือโอรสองค์ที่เจ็ดของฮ่องเต้ ใต้เท้าเรียกว่าอวี้ชีก็ได้”
เจินซื่อเฉิงถึงกับลุกขึ้น “ท่านรู้หรือไม่…”
การสวมรอยว่าเป็นองค์ชายมีโทษถึงตายเชียวนะ!
อวี้จิ่นเงยหน้าสบตากับเจินซื่อเฉิง “ใต้เท้า ข้าไม่ใช่คนโง่”
เจินซื่อเฉิงเงียบไปชั่วขณะ แล้วเอ่ย “ข้าต้องขอดูปั้ายแขวนเอวเสียหน่อย”
อวี้จิ่นดึงปั้ายออกมายื่นให้กับทหารที่อยู่ด้านข้
