าง
ทหารถือปั้ายแขวนเอวด้วยอาการมือสั่นราวกับถือเผือกร้อนเอาไว้และนำยื่นให้กับเจินซื่อเฉิง
เจินซื่อเฉิงรับปั้ายแขวนเอวมาตรวจดูอย่างละเอียด สองมือประสานพร้อมกับเอ่ย “ที่แท้ก็ท่านอ๋องนี่เอง ข้าน้อยขอคารวะ”
“ใต้เท้าไม่ต้องเกรงใจ ตอนนี้ท่านเป็นผู้สอบสวนข้าคือผู้ร้องทุกข์ วันนี้ข้าต้องรบกวนใต้เท้าช่วยตัดสินให้ข้าด้วย”
แม้ว่าพิธีแต่งตั้งยังไม่ถูกจัดขึ้น แต่พระราชโองการแต่งตั้งตำแหน่งอ๋องได้ถูกประกาศออกมาแล้ว ทุกคนจึงต้องเรียกขานอวี้จิ่นว่าท่านอ๋อง
“ท่านอ๋องเป็นคนในราชวงศ์ ฉะนั้น คดีนี้ก็ไม่สามารถให้ศาลาว่าการพระนครมารับผิดชอบได้ขอให้ท่านอ๋องรอข้าสักครู่” ความโปร่งใสชัดเจนที่ข้าราชการชั้นสูงพึงมี เจินซื่อเฉิงก็ไม่ขาดแน่นอนว่าเขาก็ไม่อยากให้ใครจับจุดอ่อนหาว่าเขาข้ามหน้าข้ามตา จึงได้สั่งคนให้ไปรายงานต่อหน่วยซานฝั่าซือ[2]ทันที
เรื่องที่อวี้จิ่นถูกหน่วยกล้าตายลอบโจมตีถือว่าเป็นคดีที่ไร้ต้นเรื่อง หน่วยซานฝั่าซือรู้อยู่แก่ใจว่ายากที่จะหาผู้บงการเจอ แต่พวกเขากลับแสดงออกว่าจะสืบค้นออกมาให้ได้ ทว่าภายในใจนั้นได้ด่าทอองค์ชายเจ็ดที่ไม่ทำตามขั้นตอนที่ควรจะเป็นจนไม่เหลือชิ้นดี
องค์ชายเจ็ดสร้างความวุ่นวายเก่ง สถานะอย่างเขาเมื่อเจอการลอบโจมตี เขาควรจะสืบหาอย่างลับๆ มิใช่หรือ มีอย่างที่ไหนที่ฟั้องไปถึงศาลาว่าการพระนคร
ตอนนี้เป็นอย่างไรล่ะ คนเจ้าเล่ห์เจินซื่อเฉิงโยนคดีออกมาให้ พวกเขาก็ต้องเละไม่เป็นท่าแน่
