มือของคนที่อยู่ด้านนอกประตูไหลลงคานประตูตามการเปิดประตู
ปฏิกิริยาแรกของอาเฟยคือมองดูรอบๆ ว่ามีคนพบเห็นเหตุการณ์นี้หรือไม่
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครก็รู้สึกโล่งอกไปที จากนั้นเขากล่าวงึมงำ “ช่างเป็นคนใจคดเสียจริง ถนนตั้งกว้างใหญ่ เป็นลมที่ไหนไม่เป็น มาเป็นลมที่หน้าจวนคนอื่น!”
อวี้จิ่นที่รอความช่วยเหลือ “…” คิดไม่ถึงเลยว่าบ่าวรับใช้คอยวิ่งเป็นธุระที่อาซื่อหามาจะเป็นคนเช่นนี้
ที่พักเรือนนี้อาซื่อเป็นคนเช่า เดิมทีเหล่าฉินอยู่ที่นี่ ภายหลังเหล่าฉินเข้าไปเป็นสารถีคอยขับรถม้าในจวนตงผิงปัว ในทุกๆ วันอาเฟยจึงแวะมาอยู่พักหนึ่ง ด้วยเหตุผลประการที่หนึ่ง มีสถานที่ที่ปลอดภัยให้พักพิง สอง เวลามีเรื่องอะไรก็ติดต่อกับเหล่าฉินจะได้สะดวก
อวี้จิ่นเข้าใจสิ่งเหล่านี้เป็นอย่างดี และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เมื่อเขาได้รับยาพิษแต่เขาเลือกมาที่นี่แทนการกลับตรอกซอยเชวี่ยจื่อ
บ่าวรับใช้คอยวิ่งเป็นธุระให้อาซื่อเห็นสภาพของเขาเช่นนี้ จะต้องวิ่งไปบอกอาซื่ออย่างแน่นอนถึงเวลานั้นอาซื่อก็จะมาที่นี่ และเขาก็ไม่ต้องรอให้ถึงกลางคืนอีก
อาเฟยผู้ถูกองค์ชายอวี้ฝากฟังความหวังไว้โดยไม่รู้ตัวโดยชะโงกศีรษะอย่างลับๆ ล่อๆ จากนั้นก็โน้มตัวสอดแขนเข้าใต้วงแขนของเขา แล้วกล่าวเสียงเบา “ไม่ได้ ต้องรีบโยนคนนี้ไปไว้หน้าประตูเรือนผู้อื่นก่อน!”
อวี้จิ่น “…”เพื่อเป็นการแสดงให้เห็นว่าตนยังมีชีวิตอยู่ เขาจึงเงยหน้าขึ้นเพราะทนต่อไปไม่ไหว
อาเฟยตะลึงงันพลา
