พิธีแต่งตั้งอ๋องยังอยู่ระหว่างการจัดเตรียม จวนเยี่ยนอ๋องก็ยังซ่อมไม่เสร็จ สำหรับอวี้จิ่น เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สมควรแก่การเอ่ยถึงเพราะมันไม่สำคัญเท่ากับการไม่ได้พบหน้าอาซื่อ
วันนั้น น้ำตาของเจียงซื่อเป็นเหมือนเหล็กหมาดเล็กๆ ที่เจาะหัวใจของเขาจนเป็นรู
เขาอยากรู้มากว่าเหตุใดนางถึงเสียใจมากถึงเพียงนั้น แต่นางกลับเข้าไปอยู่ในจวนหย่งชังปัวไม่ยอมไปไหน! เมื่อนึกถึงจวนหย่งชังปัวมีชายหนุ่มรูปงามอยู่ด้วย หัวใจดวงนี้ขององค์ชายเจ็ดพลันอยู่ไม่สุข
เขาส่งคนไปสืบมาจนรู้แจ้งว่า ซื่อจื่อแห่งหย่งชังปัวผู้นี้กับอาซื่อรู้จักกันตั้งแต่เด็ก มีความรู้สึกดีต่อกันตั้งแต่สมัยนั้น ตอนนี้ต่างโตขึ้นแล้วยังได้พบหน้ากันทุกวันอีก หากว่าอาซื่อหลงผิดไปเขาจะทำอย่างไร
ใช่ ในสายตาของอวี้จิ่น หากเจียงซื่อชอบชายอื่นที่ไม่ใช่เขาล้วนคือการหลงผิด!
“เจ้านาย ดื่มน้ำขอรับ” หลงต้านยื่นกาน้ำชาให้
อวี้จิ่นรับมาจิบน้ำหนึ่งอึก สีหน้าพลันนิ่ง มือที่จับกาน้ำชาไว้ ออกแรงหนักอย่างอดไม่ได้
……
ด้านนอกประตูจวนหย่งชังปัว เซี่ยอินโหลวหยุดลงแล้วประสานสองมือให้กับเจียงซื่อ “น้องเจียงซื่อ หลายวันมานี้รบกวนเจ้ามากแล้ว”
ตามธรรมเนียมประเพณี คนที่อยู่ช่วงไหว้ทุกข์ห้ามเข้าบ้านผู้อื่น
เจียงซื่อย่อตัวแสดงคารวะตอบ “พี่เซี่ยมิต้องเกรงใจเช่นนี้ ข้ากับชิงเหยาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดต่อกัน”
สีหน้านิ่งเรียบของเซี่ยอินโหลวเริ่มผ่อนคลาย“ชิงเ
