งขยี้ตา “เอ๊ะ หน้าคุ้นๆ!”หนังตาอวี้จิ่นกระตุก เจ้าหนุ่มนี่ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นหน้าเขาเสียหน่อย คนที่มีใบหน้ารูปงามโดดเด่นกว่าใครอย่างเขา เจอครั้งเดียวยังไม่สามารถจำได้อย่างลึกซึ้งอีกหรือ
แค่กๆ… อวี้จิ่นไอค่อกแค่กอย่างแผ่วเบาสองคำ
อาเฟยนึกขึ้นได้ในทันทีทันใด “เขาเหมือนกับคนที่คุณหนูรู้จักเลยนี่”
เมื่อพูดคำนี้จบ อาเฟยกลับนิ่งไปอีกครั้ง
ลมพิษเกือบทะลวงหัวใจขององค์ชายอวี้ นึกออกแล้วเหตุใดถึงยังลังเลอีกเล่า!“แต่ความสัมพันธ์ของคุณหนูกับคนนี้ดูเหมือนไม่มีอะไร” อาเฟยยังคงลังเล
อวี้จิ่นตัวสั่นไปทั้งตัว ในลำคอพลันได้กลิ่นคาวเลือด
อยากจะกระโดดขึ้นมาบีบคอเจ้าหมอนี่ให้หักเสียจริง!
อาเฟยลังเลได้ครู่หนึ่ง ก็ถอนหายใจพร้อมกับเอ่ยเบาๆ “ช่างเถอะ ลากคนเข้ามาด้านในก่อน แล้วค่อยถามความเห็นคุณหนูอีกที”
ไม่ตัดสินใจเองโดยพลการเป็นข้อดีของอาเฟยแม้ว่าอวี้จิ่นเป็นคนสูงโปร่ง แต่เขายังมีความผอมของคนวัยหนุ่มอยู่ อาเฟยลากเขาเข้ามาในเรือนได้โดยไม่ต้องใช้แรงมาก จากนั้นก็นำเรื่องราวไปบอกกล่าวกับเหล่าฉินต่อ
เหล่าฉินคุ้นเคยกับชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้มาก หรือบางทีอาจกล่าวได้ว่า เพื่อเฝั้ารอวันที่จะได้พบกับว่าที่ภรรยาที่กลับชาติมาเกิด ไม่ว่าจะมีชีวิตแบบไหน สำหรับเขาแล้วมันก็ไม่ได้แตกต่างกัน
เมื่อตอนอาเฟยเดินมาหา เขากำลังอาบแดดอย่างขี้เกียจ
อาเฟยอิจฉาอย่างที่สุด “เหล่าฉิน ข้าว่าชีวิตเจ้าสบายเกินไปแล้วกระมัง”เหล่าฉินเก็บสา
