ยตาที่จับจ้องอยู่ที่ประตูใหญ่ที่เต็มไปด้วยผ้าสีขาวของจวนหย่งชังปัวกลับมา พลางยิ้มแต่ไม่พูดจาใดๆ
ตั้งแต่คุณหนูไปที่จวนหย่งชังปัว เขาก็เฝั้าดูอยู่ที่นี่ทุกวัน เขาตามเข้าไปด้านในด้วยไม่ได้ แต่อย่างน้อยหากคุณหนูประสบปัญหาอะไร เขาก็สามารถรับรู้ได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อได้ฟังเรื่องราวของอาเฟยเสร็จ เหล่าฉินก็ทำการส่งต่อข่าวนี้ให้กับอาหมานอย่างรวดเร็ว
อาหมานฟังจบไม่กล้าเสียเวลาใดๆ พลันวิ่งไปยังเรือนไห่ถังอย่างรีบร้อน “คุณหนูเจ้าคะ เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ!”เจียงซื่อกลับเข้าจวนมาได้ไม่นาน ตามธรรมเนียมแล้วจะต้องชำระล้างความเองซวยออกก่อนถึงจะไปน้อมเคารพต่อผู้อาวุโสได้ นางกลับถึงเรือนไห่ถังเพิ่งจะได้นั่งพักหายใจจากความยุ่งวุ่นวาย
“เรื่องอะไรรึ” อาหมานร้อนลนจนสีหน้ากลายเป็นสีขาว พลอยทำให้เจียงซื่อใจเต้นไปด้วย
“คุณชายอวี๋เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ!”
เจียงซื่อบีบแก้วน้ำชาในมือแน่นพร้อมกับเอ่ยถาม“เขาเป็นอะไรหรือ”
“คุณชายอวี๋หมดสติไปเจ้าค่ะ อาเฟยให้เหล่าฉินมาส่งข่าวกับคุณหนูเจ้าค่ะ”
พอเจียงซื่อคลายมือออก แก้วน้ำชาบนโต๊ะน้ำชาก็หมุน
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงซื่อลุกขึ้นและเดินออกไปอย่างรีบร้อน “อาเฟยล่ะ”
“รออยู่ด้านนอกจวนเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อยิ่งเดินยิ่งเร็ว ราวกับมีลมติดอยู่ใต้ฝั่าเท้า
อยู่ดีๆ เหตุใดเขาถึงเป็นลมหมดสติไป เป็นเพราะไม่สบายหรือมีเหตุผลอื่น แล้วอาเฟยรู้เรื่องได้อย่างไร
คำถามยาวเป็นหางว่าวทำให้เจียงซื่
