อาเฟยนั่งลงตรงมุมกำแพงอย่างเงียบๆ
แม้ในเวลานี้ รอยยิ้มของอวี้จิ่นยังคงเหมือนดั่งพระจันทร์สุกสกาว แต่มันกลับทิ่มแทงเข้าที่หัวใจของเจียงซื่อจนรู้สึกเจ็บ
เจียงซื่อจ้องเขม้นอวี้จิ่นหนึ่งทีอย่างเย็นชา “หยุดพูดเถอะ!”
ถึงเวลานี้แล้ว เขายังบอกนางว่ามันไม่น่าดูอีก?
เป็นบุรุษแท้ๆ คิดว่านางชอบเพราะรูปหน้าหรืออย่างไร
เจียงซื่อไม่เสียเวลาถามที่มาของบาดแผลของอวี้จิ่น พลันยกมือขึ้นแล้วทาบลงที่หน้าผากเพื่อดูอุณหภูมิร่างกาย จากนั้นทำการเปิดหนังตาตรวจดูดวงตา นางกัดริมฝีปากพร้อมกับหยิบสิ่งของสิ่งหนึ่งออกจากเหอเปา
เป็นกล่องหยกขนาดเท่าเม็ดซิ่งเหริน[1]ด้านบนมีรูเล็กๆ เป็นที่ระบายอากาศ
เจียงซื่อเปิดกล่องอย่างระมัดระวัง จากนั้นหยิบหนอนตัวอ้วนหนึ่งตัวออกมาด้วยสองนิ้ว
อวี้จิ่นถึงกับตาหดพร้อมกับเอ่ยออกไปอย่างมีกำลัง “นี่คือสิ่งใด”
“หนอนอย่างไรเล่า” คุณหนูเจียงตอบกลับอย่างหนักแน่น
—————————–
[1] ซิ่งเหริน อัลมอนด์
