ะรั้งให้เจียงซื่ออยู่ต่อ เวลานี้ นางมองพี่ชายหนึ่งที พลางคิดภายในใจว่าหากพี่ใหญ่ได้คู่กับอาซื่อจริงก็คงจะดี พวกนางจะได้อยู่ด้วยกันตลอด
ท้ายที่สุดแล้ว ก็พี่ชายนั่นล่ะที่ไม่ได้เรื่อง…
สายตาไม่พอใจของสาวน้อย ทำให้เซี่ยอินโหลวที่นอกเหนือจากประหลาดใจแล้วก็ทนไม่ได้เล็กน้อย จึงรีบกล่าวกับเจียงซื่อ “น้องเจียงซื่อให้ข้าส่งเจ้าออกจากจวนเถอะ”
ริมฝีปากของเซี่ยชิงเหยากระตุกเบาๆ
พี่ใหญ่รีบไล่คนอื่นกลับเพียงนี้ ไม่แปลกใจแล้วล่ะที่คนอื่นจะไม่ชอบ
“สองจวนใกล้กันเพียงเท่านี้ ข้าไม่รบกวนพี่เซี่ยดีกว่า”
เซี่ยอินโหลวยืนกราน “น้องเจียงซื่ออยู่เป็นเพื่อนชิงเหยานานเพียงนี้ การที่ข้าไปส่งนั้นเป็นสิ่งที่ควรทำ”เจียงซื่อไม่ใช่คนขี้อาย ในเมื่อเซี่ยอินโหลวพูดขนาดนี้ นางจึงไม่ปฏิเสธอีก
ผู้คนชอบในความคึกคัก โดยเฉพาะงานมงคลและงานอวมงคล สองสามีภรรยาหย่งชังปัวเสียชีวิต มีการเชิญนักบวช นักพรตร่วมสิบคนมาทำพิธี เปั่าเสียงตีกลองสนั่นลั่นทุกวันจนดึงดูดคนมานับไม่ถ้วน
อวี้จิ่นที่ปกติต่อให้ฟั้าผ่าก็ไม่ยอมขยับไปไหน ก็ยังมาดูความคึกคักนี้
