ี่ท่านพ่อและท่านแม่ยังมีชีวิตท่านเคยทำให้อย่างไร ข้าก็จะทำเช่นนั้นไม่เปลี่ยน หากผู้อาวุโสทุกท่านได้กลับเข้าไปที่หมู่บ้านแล้ว ได้โปรดช่วยข้ากับน้องข้าอธิบายให้พวกเขาเข้าใจด้วยนะขอรับ”
เซี่ยชิงเหยามองหน้าพี่ชายอย่างประหลาดใจ
ปกติพี่ชายเป็นคนนิ่งไม่ชอบพูด น้อยครั้งมากที่เขาจะพูดมากมายขนาดนี้
เซี่ยอินโหลวซ่อนความเย็นชาเอาไว้
มนุษย์เห็นแก่ความกตัญูและการให้ความสำคัญกับคนตระกูลเดียวกันมาก แม้ว่าจวนหย่งชังปัวจะห่างจากคนในตระกูลเหล่านี้ออกไปอีกหลายครัวเรือน อย่างไรเสีย ก็ยังนับว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน ครัวเรือนไหนมีกำลังความสามารถ ครัวเรือนนั้นก็ต้องอุทิศตนมากกว่าคนอื่น นี่คือหลักเหตุผลที่มนุษย์ยอมรับร่วมกันและเป็นสัจธรรมที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ง่ายๆ หากพวกเขาหยุดการให้เงินช่วยเหลือทำนุบำรุงหอบรรพชนและสำนักศึกษาตระกูล นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะทำได้เหมือนกับการไล่อาแปดกับอาสะใภ้เช่นนี้ และอาจตกเป็นคนมีชื่อเสียงไม่ดีแทนได้ ถึงแม้เขาไม่สนใจในชื่อเสียงแต่เขาต้องคิดถึงน้องสาว เพราะในอนาคตน้องสาวต้องออกเรือนแต่งงาน
แล้วก็เป็นดังที่คาดไว้ คนตระกูลเซี่ยต่างแสดงอาการวางใจทันทีที่ได้ยินว่าทุกอย่างยังคงเป็นไปตามเดิม จึงกล่าว “ซื่อจื่อวางใจได้ เจ้าแปดกับภรรยาทำมากเกินไปจริงๆ เรื่องนี้พวกเจ้าไม่ผิดหากมีใครพูดจาเลอะเทอะ พวกเราจะเป็นคนจัดการให้เจ้าเอง!”
“เช่นนั้นข้ากับน้องขอขอบคุณผู้อาวุโสทุกท่านด้วยขอ
