ว พลันนึกขึ้นได้ว่าเพื่อนสนิทคงไม่อยากแสดงความสามารถอันน่าประหลาดใจต่อหน้าพี่ชายของตน จึงดึงอาการกลับมาพลางเอ่ย “ข้าล้อเล่นน่ะ พี่ใหญ่ ข้าพาอาซื่อกลับห้องก่อนเดี๋ยวข้ามาใหม่”
เซี่ยอินโหลวมองเซี่ยชิงเหยาแล้วมองเจียงซื่อ เขารู้ว่าสองคนนี้มีเรื่องปิดบังเขาอยู่ แต่ก็มิได้บังคับจึงได้แต่พยักหน้ารับรู้ตอบกลับ
เซี่ยชิงเหยาดึงอาซื่อแล้วกลับไปยังห้องนอน ปิดประตูเสร็จก็เอ่ยถามอย่างรอต่อไปไม่ไหว “อาซื่อตอนนี้เจ้าบอกข้าได้แล้วใช่หรือไม่”
“บอกอะไรรึ”
“เจ้ามีวิชาเทพเซียน สามารถสั่งเทพสร้างสายฟั้ากับเซียนสายฟั้าแลบให้ฟังคำสั่งของเจ้าได้ใช่หรือไม่” แววตาของเซี่ยชิงเหยาแวววับและเนื้อตัวเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเจียงซื่อพลันรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย
เซี่ยชิงเหยากุมมือเจียงซื่อไว้แน่น พร้อมกับมีความรู้สึกเสียดายเล็กน้อย “อาซื่อ เมื่อครู่นี้เจ้าควรบอกให้ท่านเทพเซียนสร้างสายฟั้าแล้วผ่าใส่พวกเขาแรงๆ ไม่ต้องผ่าให้ตาย แค่กึ่งเป็นกึ่งตายให้เป็นบทเรียนก็เพียงพอ”
เจียงซื่อเอ่ยห้ามความคิดที่เริ่มเลยเถิดของเซี่ยชิงเหยา “ชิงเหยา เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้าจะมีความสามารถเช่นนั้นได้อย่างไรกันเล่า”
หากว่าออกคำสั่งกับเทพเซียนสร้างสายฟั้ากับเทวดาสายฟั้าแลบได้จริง คนที่นางอยากให้ฟั้าผ่าผ่าให้ตายนั้นมีมากมาย เกรงว่าเทพเซียนทั้งสองท่านคงงานยุ่งจนทำแทบไม่ทันเลยล่ะ
“แต่ก่อนหน้านี้เจ้าบอกเองว่าเมื่อไหร่ที่ได้ยินเสียงไอของเจ้า ให้พวกเขาส
