กจากจัดการเรื่องงานศพของนายท่านปัวและปัวฮูหยินแล้ว ตอนนี้ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งก็คือการแต่งงานของเจ้า!”
เซี่ยอินโหลวมองสตรีผู้นั้นอย่างเยือกเย็น ไม่พูดไม่จา
สตรีผู้นั้นไม่สนใจสีหน้าที่สามารถแช่แข็งผู้คนได้ของเซี่ยอินโหลวหรอก ในสายตาของนางเขาก็เป็นเพียงเด็ก พวกเขาได้รับคำสั่งจากหัวหน้าตระกูลมาเชียวนะ หากเด็กคนนี้ไม่รักษามาดของซื่อจื่อ ก็อย่าได้หวังว่าจะมีชื่อเสียงที่ดีเลย
ไม่มีชื่อเสียงที่ดีแล้วยังคิดจะสืบทอดตำแหน่งต่อฝันไปเถอะ!
“แต่งงาน?” เซี่ยชิงเหยาราวกับกำลังฟังเรื่องตลกอยู่ก็ไม่ปาน นางพูดเสียงสูง “ท่านพ่อกับท่านแม่เพิ่งจากไป ลูกๆ ต้องทำการไว้ทุกข์ให้สามปี แล้วจะแต่งงานได้อย่างไรเจ้าคะ”
เด็กสาวเชิดหน้าขึ้น สีหน้าท่าทางแสดงความไม่พอใจอย่างมาก
สตรีผู้นั้นไม่กลัวเซี่ยอินโหลว ทว่ากลับรู้สึกกลัวเซี่ยชิงเหยาเล็กน้อย
เด็กสาวที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่ก็เหมือนคนเท้าเปล่าที่ไม่กลัวคนสวมรองเท้า[1] หากแม่นางน้อยผู้นี้ทำนางเสียหน้าจริงๆ แล้วตัวนางจะไปร้องทุกข์กับใครได้
เวลานี้ท่านปั้าสะใภ้ของเซี่ยชิงเหยาก็เอ่ยปากขึ้น“ชิงเหยา ทุกเรื่องย่อมมีข้อยกเว้น พี่ของเจ้าเป็นลูกชายคนเดียวแห่งจวนหย่งชังปัว พ่อกับแม่เจ้าจากไปอย่างกะทันหัน ไม่ทันเห็นพี่เจ้าแต่งงานไม่รู้ว่าว่าจะเสียใจเพียงใด เจ้าแข็งใจให้พวกเขาอดทนรออีกสามปีได้ลงคอหรือ อีกอย่างจวนปัวที่กว้างขวางนี้คงไม่อาจอาศัยแค่พี่เจ้าคนเดียวดูแลได้
