ค่ำคืนอันมืดมิดค่อยๆ ย่างกรายเข้ามา เทียนเล่มสีขาวถูกจุดส่องแสงสลัวๆ มุ้งก็เป็นสีขาวบริสุทธิ์เช่นกัน มันถูกปล่อยคลุมลงมา สะท้อนเงาร่างอันสะโอดสะองที่อยู่ด้านในของทั้งสอง
เซี่ยชิงเหยาเป็นสตรี จึงไม่ต้องเฝั้าศพในยามดึกพอถึงเวลาเซี่ยอินโหลวจะสั่งให้คนประคองนางออกไป และคืนนี้เจียงซื่อก็นอนกับนาง
ไม่ว่าเซี่ยชิงเหยาหรือเจียงซื่อ ต่างก็ไม่ได้นอนร่วมเตียงกับผู้ใดมานานมากแล้ว
เจียงซื่อได้ยินเสียงเซี่ยชิงเหยาพลิกตัวไปมาราวกับขนมเล่าปิง[1] ในใจจึงรู้สึกทรมานเช่นเดียวกัน
นางไม่สามารถเอ่ยปากบอกความจริงกับสหายคนสนิทได้ ทำได้เพียงตัดสินใจเองเงียบๆ ว่าจากนี้ไปจะพยายามช่วยเหลือพี่น้องตระกูลเซี่ยสองคนนี้ให้ได้มากที่สุด
นี่เป็นราคาที่ต้องจ่ายเพราะความสะเพร่าของนาง
การเกิดใหม่เป็นดั่งดาบสองคม และนางก็เป็นเพียงแค่เด็กหญิงธรรมดา ชาติก่อนตายอย่างน่าเวทนา แล้วจะแน่ใจได้อย่างไรว่าชาตินี้มันจะดีกว่าเดิม
เจียงซื่อขอโทษเซี่ยชิงเหยาอยู่ในใจไปนับครั้งไม่ถ้วน การพลิกตัวในแต่ละครั้งของสหายคล้ายกับคมมีดเสียดแทงที่หัวใจของนาง
ความทุกข์ทรมานฝังลึกเข้าไปในใจ
เจียงซื่อหลับตานอนนิ่ง จู่ๆ ผู้ที่นอนอยู่ข้างกายก็ลุกขึ้นมาแล้วเปิดมุ้งออก
นางจึงได้ลืมตาขึ้นมามองไปที่เซี่ยชิงเหยา เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับสายน้ำ “ชิงเหยานอนไม่หลับหรือ”
เซี่ยชิงเหยานั่งกอดผ้าห่ม มือทั้งสองกำผ้าห่มผ้าไหมที่บางเบาไว้แน่น น้ำตาเม็ดโตไหลอ
