อกมาจากดวงตา
เจียงซื่อลุกขึ้นมานั่ง แล้ววางมือลงบนไหล่ของเซี่ยชิงเหยา
“อาซื่อ ข้านอนไม่หลับ…” เซี่ยชิงเหยาไหล่สั่นเทิ้มเล็กน้อย พลางพูดเสียงสะอึกสะอื้น “เพียงแค่หลับตาลง ข้าก็นึกถึงท่านพ่อกับท่านแม่ เดี๋ยวเป็นภาพที่ท่านแม่ร่างท่วมไปด้วยเลือด เดี๋ยวเป็นภาพที่ท่านพ่อล้มพับลงไปอย่างแรง ข้าไม่กล้าแม้แต่จะหลับตาลง…”
เจียงซื่อตบหลังเซี่ยชิงเหยาเบาๆ “มันจะผ่านไปเชื่อข้า มันจะต้องผ่านไปแน่นอน”
เซี่ยชิงเหยาน้ำตาไหลออกมา สีหน้าเลื่อนลอย“อาซื่อ ข้าไม่เข้าใจ ท่านพ่อเพียงแค่รับอนุเข้ามาสองคนระหว่างที่ท่านแม่กำลังตั้งครรภ์ นี่มันเรื่องปกติที่ตระกูลอื่นก็ทำกัน เขาไม่ได้ทอดทิ้งภรรยาและไม่ได้ไม่สนใจดูแลลูกๆ แถมยังมีน้ำใจต่อมิตรสหาย โอบอ้อมอารีกับลูกน้อง แม่ข้าก็มีคุณธรรมและอ่อนโยนเช่นกัน ทว่าทำไมพวกเขาจะต้องมาตายอย่างน่าสงสารเช่นนี้ พวกเขาทำอะไรผิดกันแน่”เซี่ยชิงเหยาเอามือกุมหน้าร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด
ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องลงบนกล้วยน้ำหว้าสีเขียวขจีดั่งหยกเครือหนึ่งที่อยู่นอกหน้าต่างส่ายไปมาเล็กน้อย
สุนัขตัวใหญ่ที่น่าเกรงขามตัวหนึ่งเงี่ยหูฟังเสียงร้องไห้ที่เล็ดรอดออกมาจากในห้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยหลากหลายความรู้สึก
จวนหย่งชังปัวกำลังจัดงานศพ คนทั้งเยอะทั้งวุ่นวาย เอ้อร์หนิวจึงเข้ามาได้อย่างง่ายได้
“อาซื่อ มันเป็นเพราะเหตุใดกันแน่ ทำไมกันนะ”เซี่ยชิงเหยาถามเสียงพึมพำ
นางไม่ได้อยากได้คำตอบจากเจียงซื่อ เ
