อก ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีผู้ใดมาแย่งตำแหน่งนี้ไปได้ รอวันข้างหน้าตบแต่งภรรยาดีๆ เข้าเรือน ก็ไม่ต้องกังวลแล้วว่าจะดูแลจวนปัวได้ไม่ดีพอ”
เดิมนางไม่เห็นด้วยกับการที่เจียงซื่อออกไปเพ่นพ่านข้างนอกบ่อยๆ แต่ในเมื่อหย่งชังปัวซื่อจื่อส่งคนมาเชิญ จึงเปลี่ยนความคิดทันที
หย่งชังปัวซื่อจื่อกับซื่อเอ๋อร์โตมาด้วยกัน ถ้าเกิดว่าคู่สามีภรรยาหย่งชังปัวยังอยู่ บางทีอาจจะรังเกียจที่ซื่อเอ๋อร์เคยถอนหมั้น แต่ผู้คนวัยหนุ่มสาวมักจะไม่สนใจอะไรพวกนี้ ถ้าเกิดนางโชคดีได้แต่งออกไปก็จะได้เป็นปัวฮูหยินเซียวซื่อได้ยินเฝิงเหล่าฮูหยินพูดถึงเรื่อง ‘ภรรยา’ทันใดก็เข้าใจทุกอย่าง
เหล่าฮูหยินอยากให้เจียงซื่อกับหย่งชังปัวซื่อจื่อดองกัน
พอคิดถึงตรงนี้ ความไม่พอใจอย่างรุนแรงก็พุ่งทยานขึ้นมาในใจของเซียวซื่อ
หากเจียงซื่อแต่งงานกับหย่งชังปัวซื่อจื่อจริงๆ ก็จะได้เป็นปัวฮูหยิน หลังจากแต่งงานผ่านไปสามปีก็ยังอายุไม่ถึงยี่สิบด้วยซ้ำ
ไม่มีลูกสาวตระกูลไหนแต่งงานกับตระกูลที่สูงศักดิ์ร่ำรวยและได้เป็นนายหญิงตั้งแต่ยังสาว หากเป็นเช่นนี้จริงๆ เจียงซื่อจะโชคดีเกินไปแล้ว!
เซียวซื่อเดินออกไปจากเรือนฉือซินอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกับทำหน้าบึ้งตึงเดินไปทางเรือนหยาซิน ในใจก็ยังคิดถึงสิ่งที่เฝิงเหล่าฮูหยินพูดอยู่
“ท่านแม่”
เซียวซื่อรู้สึกตัว ก็เห็นสตรีสองนางทำความเคารพนางอยู่ไม่ไกล จากนั้นกวาดสายตามองไปที่ใบหน้าของพวกนางเจียงลี่ คุณหนูห้าปีนี้
