เสียงร้องไห้ในห้องเบามาก มากจนทำให้คนรู้สึกอึดอัด
อาเฉี่ยวอยู่ไม่สุขเพราะไม่สบายใจ ประเดี๋ยวเงี่ยหูฟังเสียงจากข้างใน ประเดี๋ยวลงไปรออาหมานที่แปลงหญ้าด้านล่างระเบียงทางเดิน ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ทว่าพอเห็นอาหมาน ก็รีบเดินเข้าไปทันที
“อาหมาน ทำไมเจ้าไม่กลับมาพร้อมกับคุณหนู!”
“คุณหนูให้ข้าไปส่งข่าวให้นายท่านใหญ่”
อาเฉี่ยวคว้าข้อมืออาหมานเดินไปที่มุมๆ หนึ่งเอ่ยกระซิบขึ้น “คุณหนูเป็นอะไรหรือ”
“คุณหนูงั้นหรือ” อาหมานทำหน้าภาคภูมิใจ“วันนี้คุณหนูเก่งมาก ช่วยใต้เท้าที่มาสืบคดีได้มากเลยทีเดียว…”
อาเฉี่ยวพูดขัดอาหมาน “ข้าเห็นคุณหนูแปลกไปเล็กน้อย”
นางชี้ออกไปพลาง “เจ้าฟังสิ คุณหนูกำลังร้องไห้”
อาหมานเงี่ยหูฟังทันที ได้ยินเสียงร้องไห้ออกมาเบาๆ จริงด้วย
“คุณหนูไปเจออะไรมากันแน่”
อาหมานทำหน้าตะลึง “คุณหนูร้องไห้เสียใจหนักมาก… ใช่แล้วหย่งชังปัวไม่อยู่แล้ว”
อาเฉี่ยวยังไม่รู้เรื่อง พอได้ยินจึงตกใจมาก “หย่งชังปัวไม่อยู่แล้วหมายความว่าอย่างไร”
“ก็ตายแล้วไงเล่า” อาหมานเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
อาเฉี่ยวฟังแล้วก็ได้แต่ตะลึงตาค้าง แล้วพูดพึมพำออกมา “คุณหนูคงจะเสียใจแทนคุณหนูเซี่ย”
อาหมานพยักหน้า “ใช่ การที่พ่อแม่เสียพร้อมกันในวันเดียว เป็นใครก็ต้องรับไม่ได้ทั้งนั้น ข้าจำได้ว่าหย่งชังปัวฮูหยินเอ็นดูคุณหนูของพวกเรามากเช่นนั้นถ้าคุณหนูจะรู้สึกเสียใจมันก็เป็นเรื่องปกติ”
อาเฉี่ยวโล่งใจไปเล็กน้อย
มีเส
