อาหมานตาเป็นประกาย “นั่น นั่นมันเอ้อร์หนิวไม่ใช่หรือเจ้าคะ!”
เอ้อร์นิวเหมือนสัมผัสได้ว่าตอนนี้อารมณ์ของเจียงซื่อผิดปกติไปเล็กน้อย จึงเงยหน้าขึ้นแล้วดมมือนาง พลางส่งเสียงครางที่แสดงถึงความเป็นห่วงอยู่ในลำคอ
ทันทีที่เห็นเอ้อร์หนิว ท่าทางตึงเครียดของเจียงซื่อก็ผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นรอยยิ้มอันอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความเศร้าโศก “เอ้อร์หนิว เจ้ามาได้อย่างไร”
พูดได้เลยว่าการได้เห็นเอ้อร์หนิวในเวลานี้เป็นการปลอบประโลมความทรมานในใจของเจียงซื่อได้อย่างดีเยี่ยม
ท่านพ่อของนางเป็นคนดีมาก พี่ชายก็เช่นกันทว่าชาติที่แล้วพวกเขาต่างก็ล้มหายตายจากไปนอกจากอวี้ชีที่อยู่ข้างกายนางก็มีเอ้อร์หนิวนี่แหละ
ขนาดชาติที่แล้วก่อนที่จะตาย นางยังได้ยินเสียงเอ้อร์หนิวเรียกลางๆ
บางที่อาจจะคิดไปเองก็ได้ แต่สำหรับเจียงซื่อ เอ้อร์หนิวไม่ใช่แค่สุนัขธรรมดาทั่วไป แต่เป็นคนสนิทที่ติดตามนางมาอย่างยาวนานต่างหาก“โฮ่ง…” เอ้อร์หนิวเห่า แล้วหันหน้าไป
เจียงซื่อมองตาม ไม่ไกลนักเห็นชายหนุ่มดวงตาเป็นประกายที่ไม่รู้ว่ายืนรออยู่ใต้ต้นไม้มานานเท่าไหร่แล้ว
มีผู้คนภายนอกเข้ามามุงดูเรื่องวุ่นวายที่จวนหย่งชังปัวเป็นจำนวนมาก อวี้จิ่นที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้จึงไม่ได้เป็นที่น่าสนใจนัก ทว่าเมื่อเจียงซื่อเห็นเขานัยน์ตานางก็ไม่เห็นผู้ใดอีกเลย
หลังจากตะลึงไปครู่หนึ่ง เจียงซื่อก็หันกลับแล้วเตรียมจะเดินต่อ
อวี้จิ่นรีบสาวเท้าเดินตาม เข้าไปขวางตร
