งหน้า
เดิมเขาเตรียมการมาสองแผน แผนแรกคือกรีธาทัพถามโทษ[1] แผนสองคือเรียกร้องหาความเมตตา ทว่าแวบแรกที่เห็นสตรีตรงหน้ามีใบหน้าซีดเผือด แผนที่เตรียมมาก็ปลิวหายไปในดินแดนอันไกลโพ้นทันที เขาโพล่งออกไป “ใครทำให้เจ้าเสียใจกัน”
ไม่รู้ว่าเหตุใด พอได้ยินคำถามนี้ เจียงซื่อที่เมื่อครู่ยังมีท่าทางแข็งกระด้างถูกโจมตีเข้าที่หัวใจอย่างจัง น้ำตาไหลพรากออกมาเป็นสายราวกับสร้อยไข่มุกขาด
หยดน้ำตาใสแจ๋วล่วงโรยลงมาตามแก้มที่ขาวเนียน ส่งผลให้ใบหน้าของนางยิ่งดูซีดเซียวและอ่อนแอลงไปอีก
อวี้จิ่นกระวนกระวายใจขึ้นมาทันที รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้นางเช็ดน้ำตา “อย่าร้องไห้ไปเลย ข้าจะไปจัดการให้เจ้าเอง!”
เจียงซื่อได้สติขึ้นมาราวกับฝัน นางถอยหลังไปสองก้าวคล้ายโดนของร้อนลวก จากนั้นก็หันหลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
เห็นแผ่นหลังของหญิงสาวหายวับไปกับตาที่หน้าประตู ใบหน้าอันหล่อเหลาของอวี้จิ่นก็นิ่งขรึมนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ตอนเผชิญหน้ากับอันธพาลหรือแม้แต่ฆาตกรนางล้วนพูดคุยได้อย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้าน และไม่มีความเกรงกลัวใดๆ แล้วทำไมเมื่อครู่ถึงได้ร้องไห้เช่นนั้น
เพียงแค่นึกถึงน้ำตาของนาง อวี้จิ่นรู้สึกเจ็บปวดนัก
เขาแทบไม่กล้าทำนางโกรธจนร้องไห้ แล้วไอ้งั่งหน้าไหนกันที่มันหาเรื่อง คงอยากตายสินะ
สายตาของอวี้จิ่นหยุดลงที่ปากประตูจวนหย่งชังปัว
เขามาแต่เช้าและคอยสังเกตการณ์ดูอย่างเงียบๆจึงได้รู้ว่าพบภรรยาของหย่งชังปัวถูกฆ่า
