ตายในห้องแต่เช้าตรู่ จวนหย่งชังปัวได้เชิญผู้ตรวจการจากศาลาว่าการพระนครมาตรวจสอบคดี อาซื่อเป็นสหายคนสนิทของคุณหนูเซี่ย ระหว่างนั้นจึงอยู่ที่จวนหย่งชังปัวตลอด ความผิดปกติของนางต้องเกี่ยวข้องกับจวนหย่งชังปัวเป็นแน่
เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น
“หลงต้าน…” อวี้จิ่นตะโกนเรียกชายหนุ่มใบหน้าอ่อนเยาว์กระโดดลงมาจากต้นไม้ ยิ้มพลางเอ่ยถาม “เจ้านายจะรับสั่งอะไรขอรับ”
อวี้จิ่นเห็นรอยยิ้มของอีกฝั่ายแล้วรู้สึกขัดตา จึงพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ยิ้มอะไร!”
หลงต้านทำหน้าน้อยใจ “เจ้านาย ข้าน้อยก็ดีใจแทนท่านไงขอรับ”
อวี้จิ่นขมวดคิ้วขึ้น
ดีใจ? เขากำลังสับสน มีอะไรให้น่าดีใจกัน
หลงต้านกะพริบตาปริบๆ “เจ้านาย ไม่เข้าใจหรือขอรับ สตรีนางหนึ่งร้องไห้ต่อหน้าชายหนุ่มมันแสดงให้เห็นถึงอะไร”
“แสดงให้เห็นว่านางเสียใจมาก”
“เจ้านายคิดตื้นเกินไปแล้ว นี่แสดงให้เห็นว่าในใจหญิงสาวนั้นชายคนนี้ไม่ธรรมดา มิเช่นนั้นท่านลองคิดดูว่าทำไมแม่นางเจียงถึงไม่ร้องไห้ต่อหน้าข้าน้อยล่ะ”
“เจ้าอยากให้นางร้องไห้ต่อหน้าเจ้างั้นหรือ” อวี้จิ่นหรี่ตามอง
หลงต้านขนหัวลุกขึ้นมาทันที แล้วเช็ดเหงื่อพูดขึ้น “ข้าน้อยเพียงยกตัวอย่าง เจ้านายอย่าได้เข้าใจผิดเด็ดขาดนะขอรับ!”
“ยกตัวอย่างก็ไม่ได้” อวี้จิ่นขมวดคิ้วขึ้นด้วยความไม่พอใจ แล้วจู่ๆ ก็เปลี่ยนน้ำเสียงพูด “ไหนเจ้าลองพูดมาว่าในใจนางข้าไม่เหมือนผู้อื่นอย่างไร”
หลงต้านอ้าปากหวอ
เขาจะรู้
