ได้อย่างไร เขาก็แค่พูดเอาใจให้เจ้านายรู้สึกดีใจเท่านั้นเอง!
“อะแฮ่ม อะแฮ่ม แม่นางเจียงร้องไห้ต่อหน้าท่านพิสูจน์ได้ว่าในใจของนางรู้สึกว่าท่านเป็นคนที่พึ่งพาได้ คนเราจะเผยความรู้สึกที่แท้จริงออกมาก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่เชื่อใจ ท่านว่าไหมขอรับ”
อวี้จิ่นคิดๆ ดู ก็รู้สึกว่าที่หลงต้านพูดมาก็มีเหตุผลหัวใจจึงกราชุ่มกราชวยขึ้นมาในชั่วพริบตา
ที่แท้นางก็ปากไม่ตรงกับใจมาโดยตลอด ที่จริงก็ไว้ใจเขาไม่น้อย
ไม่ได้ เขาจะมาดีใจขณะที่อาซื่อเสียใจได้อย่างไร!อวี้จิ่นสำรวจตัวเองเงียบๆ แล้วออกคำสั่งกับหลงต้าน “ไปสืบเรื่องที่จวนหย่งชังปัวมา และสืบดูเป็นพิเศษด้วยว่าแม่นางเจียงไปเจอเรื่องอะไรมา”
หลงต้านออกไปพร้อมกับคำสั่ง ตอนนี้จึงเหลืองเพียงแค่หนึ่งคนกับหนึ่งสุนัขที่กำลังมองหน้ากัน
เอ้อร์หนิวมองเจ้านายด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม
ไร้ประโยชน์จริงๆ ทำนายหญิงวิ่งหนีไปอีกแล้ว
อวี้จิ่นยื่นมือออกไปตีเอ้อร์หนิว แล้วพูดด้วยความโมโห “นี่มันสายตาอะไรของเจ้า!”
“โฮ่ง โฮ่ง” เอ้อร์หนิวเห่าใส่สองสามที แล้วสะบัดหางวิ่งออกไป
อวี้จิ่นยืนกอดอก มองจ้องไปที่ประตูใหญ่ของจวนตงผิงปัวไม่วางตา
ไม่รู้ว่าวันนี้นางจะออกมาหรือไม่ออกมาอีก หากไม่ออกมา เขาจะเข้าไปดีหรือไม่
องค์ชายอวี้ชีลูบคางไปมา พลางคิดพิจารณาปัญหาที่หนักหน่วงนี้อย่างจริงจังขณะที่อวี้จิ่นกำลังครุ่นคิดว่าถ้าย่องเข้าไปในห้องเจียงซื่อจะโดนตบกี่ครั้งกันแน่ หลงต้านก็กลับมาราย
