งานตามคำสั่ง “เจ้านาย ข้าสืบได้ความแล้ว!”
อวี้จิ่นรู้สึกตัวขึ้น “ว่ามา”
“ที่แท้คนที่ฆ่าภรรยาของหย่งชังปัวก็คือแม่ครัวในจวนปัว และนางลงมือฆ่าภรรยาของหย่งชังปัวเพราะความเข้าใจผิด หย่งชังปัวโกรธจนหัวใจวายตายไปแล้ว…”
“แม่นางเจียงล่ะ” แม้การตายที่ติดต่อกันของคู่สามีภรรยาหย่งชังปัวจะทำให้ผู้คนตกใจเป็นอย่างมาก ทว่าอวี้จิ่นชินชากับเรื่องความเป็นความตายมาตั้งแต่แรกแล้ว สิ่งที่เขาสนใจจึงมีเพียงเจียงซื่อ”
“แม่นางเจียงซื่อ… เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับแม่นางเจียงซื่อเลยขอรับ” หลงต้านอึ้งไปก่อนครู่หนึ่งจากนั้นถึงได้รู้สึกตัว “ข้าน้อยสืบได้ความมาว่าระหว่างที่สืบคดีแม่นางเจียงลงแรงช่วยไปมากเลยทีเดียว ผู้ตรวจการเขตถึงขนาดเอ่ยปากชมไม่หยุด ได้ยินมาว่าจะกลับไปขอบคุณนางถึงที่จวนด้วยขอรับ”
ขอบคุณถึงจวนเลยงั้นหรือ
ภาพชายชราปรากฎขึ้นมาในหัวอวี้จิ่น เขาถึงได้สบายใจตัดภาพมายังเจินซื่อเฉิงผู้ที่เพิ่งกลับถึงศาลาว่าการ “…” มีอะไรให้ผู้คนเข้าใจผิดนักหนา เหตุใดจึงเห็นชายรูปงามวัยกลางคนเป็นชายชราไปได้เล่า
“เช่นนั้นทำไมนางถึงได้ร้องไห้” อวี้จิ่นพูดพึมพำ
“นายท่าน ตระกูลแม่นางเจียงกับจวนหย่งชังปัวเป็นเพื่อนบ้านกัน บางทีคู่สามีภรรยาหย่งชังปัวอาจจะดีกับนางมาก นางก็เลยรู้สึกเศร้าโศกไปด้วย”
อวี้จิ่นเบนสายตามองไปทางจวนตงผิงปัวอีกครั้ง
เขารู้สึกว่าเหตุผลไม่ได้มีเพียงเท่านั้น เห็นทีจำเป็นต้องเข้าไปถามนางเอง
เมื่อเจีย
