ียงเจียงซื่อตะโกนดังออกมาจากในห้อง “อาเฉี่ยว ช่วยเอาน้ำมาให้ข้ากะละมังหนึ่ง”
“เจ้าค่ะ” อาเฉี่ยวขานตอบ แล้วเบ้ปากใส่อาหมาน
อาหมานเดินมาถึงหน้าประตู “คุณหนู บ่าวไปส่งข่าวกลับแล้วเจ้าค่ะ”
“เข้ามา”
อาหมานผลักประตูเข้าไป เห็นเจียงซื่อนั่งตัวตรงอยู่ที่ข้างโต๊ะ ใบหน้าไร้ซึ่งคราบน้ำตา มีเพียงดวงตาที่แดงก่ำ
“คุณหนู…” อาหมานเอ่ยเรียกอย่างระมัดระวัง
เจียงซื่อยิ้มออกมาบางๆ “ข้าไม่เป็นไร ก็แค่นึกถึงเรื่องเมื่อก่อนที่หย่งชังปัวฮูหยินดูแลข้าอย่างกับเป็นหลานสาว จึงรู้สึกเศร้าเล็กน้อย”
สุดท้ายความรู้สึกผิดมันก็ถูกฝังอยู่ในส่วนลึกของจิตใจเช่นเดียวกับความลับที่นางมาเกิดใหม่อีกครั้ง ไม่อาจบอกใครได้
“ท่านพ่อและคนอื่นๆ ไปกันแล้วหรือ”
“นายท่านใหญ่ นายท่านสาม และซานไท่ไท่เดินทางไปหมดแล้วเจ้าค่ะ”
นายท่านรองไปที่ศาลแล้ว เอ้อรไท่ไท่เซียวซื่อต้องจัดการงานในจวน ส่วนเจียงจั้นไปกั๋วจื่อเจี้ยนตั้งแต่เช้าตรู่ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียนเลย
เจียงซื่อคิดไปคิดมาแล้วเอ่ยขึ้น “อาหมาน เจ้าไปส่งข่าวให้คุณชายรอง นำเรื่องที่จวนหย่งชังปัวไปบอกเขา”
เจียงจั้นกับเซี่ยอินโหลวเป็นสหายกันมาตั้งแต่ยังเด็ก แม้โตขึ้นนิสัยของทั้งสองจะต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ความสนิทสนมยังคงอยู่ แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่มีเหตุผลใดที่ต้องห้ามเขาไม่ให้เข้าไปยุ่งเกี่ยว
อาหมานรับคำสั่งแล้วออกไป
อาเฉี่ยวเป็นคนล้างทำความสะอาดใบหน้าให้กับเจียงซื่อ แล้วทาแปั้งให
