ม่อีกเล็กน้อย จนกระทั่งดูไม่ออกถึงความผิดปกติ จากนั้นจึงเดินไปเรือนฉือซิน
นางเป็นห่วงเซี่ยชิงเหยาเลยเตรียมจะไปอยู่กับด้วยสักสองสามวัน ซึ่งแน่นอนว่าต้องไปบอกเฝิงเหล่าฮูหยินก่อน
เอ้อรไท่ไท่เซียวซื่อกำลังรายงานเรื่องในตระกูลกับเฝิงเหล่าฮูหยินพอดี
นับตั้งแต่เจียงเชี่ยนกับฉังซิงโหวซื่อจื่อตัดสัมพันธ์กันแล้วกลับเข้ามาพึ่งพิงบ้านแม่ เฝิงเหล่าฮูหยินก็ยิ่งไม่พอใจแม่ลูกเซียวซื่อ แม้จะยังให้เซียวซื่อดูแลตระกูลอยู่ แต่ก็มักจะต้องได้รับรายงานสถานการณ์ในจวนจากเซียวซื่อเสมอ เห็นได้ชัดเลยว่ายังสงสัยในความสามารถการจัดการดูแลจวนของนางอยู่
เซียวซื่อรู้สึกโกรธอยู่ในใจ แต่ทำอะไรไม่ได้
ใครใช้ให้ลูกสาวนางไปเกี่ยวพันกับเรื่องเช่นนี้กันตอนนี้นอกจากอดทนก็ไม่มีหนทางอื่นแล้ว
คอยดูเถอะ แม้เชี่ยนเอ๋อร์จะตกที่นั่งลำบาก แต่นางยังมีลูกชายอีกสองคน โดยเฉพาะลูกชายคนโตที่พอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็ต้องไปเข้าร่วมการสอบเซียงซื่อ[1] หากสอบติดมีชื่ออยู่บนปั้ายประกาศนางก็จะได้เชิดหน้าชูตาแล้ว
เซียวซื่อคิดไว้ดีแล้ว เพียงแค่ลูกชายทั้งสองได้ดีลูกสาวก็จะมีพี่น้องคอยหนุนหลัง ในอนาคตมันก็คงไม่มีอะไรเลวร้ายหรอก
ส่วนยายแก่ผู้นี้…หึหึ แก่จะลงโลงอยู่แล้ว อย่างไรก็ต้องมีสักวันที่นางจะได้เป็นผู้มีอำนาจในตระกูลอย่างแท้จริง
พอคิดถึงตรงนี้ เซียวซื่อก็นิ่งเงียบไป
อย่างน้อยสองสามปีนี้นางต้องคอยปรนนิบัติรับใช้ยายแก่นี้ให้ดี นายท่านจะต้องไม่มาเสียเว
