ลาไว้ทุกข์เพราะสูญเสียมารดา มิเช่นนั้นจะส่งผลต่อการก้าวหน้าในหน้าที่การงาน
เจียงซื่อรออยู่ครู่หนึ่ง แล้วอาฝูก็พาเข้าไป
เมื่อได้ยินความประสงค์ของนาง เฝิงเหล่าฮูหยินเหลือบตาขึ้นมอง “จะไปพักที่จวนหย่งชังปัวงั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ ชิงเหยาเสียบิดามารดาพร้อมกันภายในวันเดียว ข้ากลัวว่านางจะรับไม่ไหว”
เซียวซื่อเดาออกว่าเฝิงเหล่าฮูหยินคิดอะไร จึงเอ่ยขึ้น “ที่เรือนของพวกเขาเกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนั้น ไม่นานญาติและคนในตระกูลก็ต้องมาถึงเมื่อนั้นก็จะมีพี่น้องอยู่ดูแลคุณหนูเซี่ยเอง เจียงซื่อ เรือนพวกเขาต้องจัดการงานศพเจ้าอย่าไปสร้างปัญหาเลย”
เจียงซื่อเลิกคิ้วขึ้น พลางส่งยิ้มเหมือนไม่ยิ้มให้เซียวซื่อ “อาสะใภ้รองเรียกสถานการณ์ที่เพื่อนตกอยู่ในความลำบากแล้วเราไปดูแลว่าสร้างปัญหาหรือ โชคดีนะที่ตอนพี่รองกลับเรือนมาตอนแรกข้าไม่ได้เสนอหน้าไปเจอนาง มิเช่นนั้นอาจจะไปสร้างปัญหาให้พี่รองได้”
นางอารมณ์ไม่ดี จึงตอบกลับเซียวซื่อไปอย่างไม่ไยดี
เซียวซื่อถูกเจียงซื่อพูดตอกหน้า สีหน้าจึงเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด “ซื่อเอ๋อร์ นี่เจ้าพูดอะไรกัน เจ้ากับเชี่ยนเอ๋อร์เป็นครอบครัวเดียวกัน เจ้าไปหานาง นางก็ต้องดีใจสิ แต่คุณหนูเซี่ยนั้นไม่เหมือนกัน ทั้งลูกพี่ลูกน้องที่ไม่รู้ว่ามีเยอะมากเท่าไหร่ เจ้าไปก็ต้องมีคนต้อนรับ ถ้าไม่เรียกว่าสร้างปัญหาจะให้เรียกว่าอะไรกัน”
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกโมโหขึ้นมา ตอนที่เชี่ยนเอ๋อร์กลับเรือน พี่น้
