องที่อยู่ในเรือนต่างก็หลบหน้าหลบตากันหมด เจียงลี่กับเจียงเพ่ยสองคนนั้นเป็นเพราะนางชักสีหน้าใส่จึงรู้ว่าควรต้องไปหาเจียงเชี่ยน ส่วนเจียงซื่อกับเจียงเชี่ยวนั้นจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครไปหาเชี่ยนเอ๋อร์เลยสักครั้ง
พวกบ่าวรับใช้เลือกรับใช้นายจนชิน ยามนี้เชี่ยนเอ๋อร์ตกที่นั่งลำบาก นางผู้เป็นแม่ย่อมหวังว่าพี่น้องในจวนผู้เป็นเจ้านายจะแสดงท่าทางเป็นมิตรกับเชี่ยนเอ๋อร์ นางถึงจะได้สบายใจ
ไร้น้ำใจกับพี่น้องในเรือนขนาดนี้ แต่กับเด็กข้างบ้านกลับเอาใจใส่เพียงนี้ นางไม่มีทางให้เด็กคนนี้ได้ใจเด็ดขาด!
“เหล่าฮูหยิน เชี่ยนเอ๋อร์อับโชค ซื่อเอ๋อร์ก็เคยยกเลิกงานสมรส ตอนนี้ภายนอกต่างมีข่าวลือเกี่ยวกับสตรีในจวนของพวกเรามากมาย ถ้าให้ข้าพูดล่ะก็ ข้าว่าพวกเด็กสาวอยู่เงียบๆ และอย่าออกไปข้างนอกบ่อยๆ จะดีกว่า”
สิ่งที่เซียวซื่อพูดตรงกับความคิดในใจเฝิงเหล่าฮูหยินพอดี “อย่างที่อาสะใภ้รองของเจ้าพูดไม่ผิดท่านพ่อของเจ้ากับอาสามล้วนไปช่วยแล้ว เจ้าเป็นเพียงสตรีนางหนึ่งไม่จำเป็นต้องไปหรอก”
เจียงซื่อก้มหน้าลงพลางยิ้มออกมา “หากจวนหย่งชังปัวมาเชิญข้าไปจะทำอย่างไร หากพวกเราปฏิเสธ ผู้อื่นก็จะรู้สึกว่าพวกเราเย็นชา ไร้น้ำใจ”
เฝิงเหล่าฮูหยินสนใจเรื่องชื่อเสียงเป็นที่สุด พอได้ยินจึงรีบพูดขึ้นทันที “หากอีกฝั่ายมาเชิญแน่นอนว่าต้องไป”ตอนนี้ที่จวนหย่งชังปัวเหลือบ่าวรับใช้เพียงแค่สองคน มัวแต่เสียใจคงไม่ทันการ แล้วจะส่งคนมารับเจียงซื่อไ
