อายุสิบสี่ เจียงเพ่ย คุณหนูหกอายุสิบสาม ลูกสาวทั้งสองล้วนอยู่ในวัยแรกแย้ม อีกสามปีข้างหน้า ถึงจะเป็นช่วงเวลาที่ดอกไม้ผลิบานเต็มที่พอดี
เซียวซื่ออารมณ์ดีขึ้นมาทันที
เชี่ยนเอ๋อร์เคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว วันข้างหน้าไม่ใช่เรื่องยากที่จะหาขุนนางมาแต่งงานด้วย ทว่าหากอยากแต่งกับนายท่านปัวนั้นมันเป็นเรื่องเพ้อเจ้อชัดๆ ข้อนี้นางรู้ดี แต่ว่าสตรีสองนางนี้ใช่ว่าจะไม่มีโอกาส
หย่งชังปัวซื่อจื่อไม่มีครอบครัวคอยควบคุม หากสนใจสตรีผู้ไหนขึ้นมา แล้วดื้อด้านว่าจะแต่งงานด้วย ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามเขาไม่ได้หรอก
นางรู้ดีอีกว่าชายหนุ่มที่อายุยังน้อยจะไม่สนใจฐานะทางสังคมของฝั่ายหญิงมากนัก อย่างเช่นคุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงท่านนั้นที่ไม่แยแสเจียงซื่อแล้วไปแต่งงานกับหญิงสามัญชนแทน
หึ หึ นั่นขนาดว่าผู้อาวุโสในจวนยังอยู่ครบ
ยิ่งคิดเซียวซื่อก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเป็นไปได้ จึงมองสำรวจลูกสาวทั้งสองหัวจรดเท้า
เจียงลี่เป็นเด็กซื่อๆ เชื่องดีนัก แต่นิสัยเช่นนี้เกรงว่าบุรุษอาจจะไม่ชอบ ส่วนเจียงเพ่ย…
เซียวซื่อจ้องหน้าเจียงเพ่ยอยู่นาน
เด็กสาวใบหน้าเรียวเล็ก ภายใต้คิ้วที่โก่งได้รูปเรียงสวยมีดวงตากลมโตคู่หนึ่ง มีชีวิตชีวา เอวบางร่างอ่อนราวกับกิ่งต้นหลิวที่สวยหยาดเหยิ้ม
จะว่าไป สตรีในเรือนล้วนสะสวยงดงามกันทั้งนั้นเพียงแต่ว่าเจียงซื่อหน้าตาสวยสดงดงามเกินไปถึงได้โดดเด่นกลบคนอื่นไปหมด
เซียวซื่อเลือกไว้ในใจแล้ว จากนั้นเอ่ยกับเจียงเพ่ย
