โต้วเหนียงเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อถูกหย่งชังปัวถาม
“พูดออกมาสิว่าข้าโกหกหลอกลวงเจ้าอย่างไรกันแน่” เส้นเลือดผุดขึ้นมาบนหน้าผากหย่งชังปัวสายตาเต็มไปด้วยความเย็นชา
โต้วเหนียงมองหย่งชังปัวที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟด้วยความเหลือเชื่อ ความโกรธแค้นในตาแทบจะทะลักออกมา “ทำไมถึงมีคนไร้ยางอายอย่างเจ้าเช่นนี้! ตอนนั้นเจ้าบอกว่าถูกใจข้า ข้าถึง…ข้าถึงได้มอบตัวข้าให้กับเจ้า…”
ลมพัดโชยมา ใบไม้ที่ร่วงหล่นตามลานปลิวผ่านเท้าของผู้คนมากมาย
ฝูงชนต่างก้มหน้าลง ไม่กล้าแสดงความผิดปกติใดๆ ออกมา
เซี่ยชิงเหยาส่ายหน้าไม่หยุด “ไม่จริง ไม่จริง พ่อข้าไม่ใช่คนแบบนี้!”
เซี่ยอินโหลวยื่นมือออกไปวางลงที่หัวไหล่ของเซี่ยชิงเหยา เพื่อเป็นการปลอบนาง
“นายท่านในเมื่อรู้แล้วว่าโต้วเหนียงเป็นฆาตกรไม่ต้องฟังนางพูดจาเหลวไหลทำลายชื่อเสียงของท่านหรอก ส่งนางให้ทางการลงโทษสถานหนักเถอะขอรับ” พ่อบ้านเข้าไปใกล้หย่งชังปัวแล้วกระซิบพูดเกลี้ยกล่อม
หย่งชังปัวยกมือขัด พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ไม่วันนี้ข้าจะต้องถามให้รู้เรื่อง! โต้วเหนียง เจ้าบอกว่าข้าพูดกับเจ้าว่าข้าชอบเจ้า แล้วทำไมข้าถึงจำไม่ได้เลย”
ความจำของเขาแย่จนถึงขั้นนี้เชียวหรือ แม้จะพยายามคิดแล้วคิดอีกก็คิดไม่ออกว่าไปใกล้ชิดกับโต้วเหนียงตั้งแต่เมื่อไหร่
ตั้งแต่แต่งงานมาจนถึงตอนนี้ นอกจากฮูหยินแล้วก็มีสาวใช้อุ่นเตียงอีกสองคน ซึ่งฮูหยินป็นคนจัดการทั้งนั้น
โต้วเหนียงแค่นเสียงหัวเราะ
