บังเอิญโต้วเหนียงใช้สายตาอันเยือกเย็นมองกวาดไปยังผู้คนช้าๆ เอ่ยถามขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า “พวกเจ้าว่านี่มันยุติธรรมแล้วหรือ หรือเพราะข้าเป็นสาวรับใช้ผู้ต้อยต่ำ ชีวิตถึงต้องจบลงเช่นนี้ ส่วนคนที่ทำลายข้ากลับไม่ได้รับการลงโทษเลยแม้แต่นิดเดียว”
ทุกคนได้แต่เงียบ
โต้วเหนียงช่างโง่เขลานัก เดิมชีวิตคนรับใช้ก็ต้อยต่ำอยู่แล้ว เอาไปเปรียบกับผู้ที่เป็นเจ้านายได้อย่างไร
ทว่าสิ่งที่โต้วเหนียงประสบอยู่มันก็น่าสงสารจริงๆ
มีคนรับใช้จำนวนไม่น้อยนึกถึงความไม่ยุติธรรมและความน้อยเนื้อต่ำใจที่ได้ประสบพบเจอ ต่างพากันทอดถอนหายใจออกมา
“มีอยู่คืนหนึ่ง สามีของข้าทุบตีข้าอย่างหนัก ข้าหมดสติไปนานมากถึงได้ฟืนขึ้นมา เขากอดข้าพลางร้องไห้โฮ ปากก็พร่ำบอกว่าที่จริงไม่ได้อยากจะทุบตีข้า แต่เขาควบคุมมันไม่ได้ เพียงเพราะเขานึกถึงเรื่องที่ไม่คาดคิด ลูกชายที่เลี้ยงมาตั้งหลายปีเป็นลูกของชายอื่น กระนั้นเขาก็แทบจะเป็นจะตายทันที”
นัยน์ตาของโต้วเหนียงกำลังหวนนึกถึงเรื่องในอดีตอย่างสุดซึ้ง “พอเขาพูดถึงเรื่องความตายมันก็เตือนสติข้า ในเมื่อเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่ ส่วนข้ายังไม่ยอมตายถ้ายังไม่ได้แก้แค้นคนที่ทำร้ายข้าเช่นนั้นข้าจึงช่วยให้เขาสมหวังเสีย ให้เขาไปก่อนรอข้าแก้แค้นเสร็จข้าจะตามไปเอง ถึงตอนนั้นครอบครัวของเราก็จะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันสักที”
โต้วเหนียงเช็ดคราบน้ำตาออก สีหน้าเปลี่ยนเป็นดุดัน “หลังจากที่เขาหลับ ข้าก็ใช้เชือกปั่าน
