ข้ามาทำร้ายฮูหยินในฐานะโต้วเหนียง นายท่านปัวไว้ชีวิตอันไร้ค่าของข้าน้อยคนนี้ด้วยเถิด ปีนั้นข้าน้อยหลงผิดไปแล้วจริงๆ…” พ่อบ้านหลี่รู้ตัวว่าไม่อาจให้อภัยได้ จึงเอาหัวโขกพื้นหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นโต้วเหนียงพุ่งพรวดเข้ามาตรงหน้าพ่อบ้าน สองมือคว้าปกเสื้อเขาไว้แน่น “นี่เจ้าพูดจริงรึ”
เห็นได้ชัดว่านางรับความจริงที่กระจ่างแจ้งขึ้นมาอย่างกะทันหันไม่ได้ ดวงตาแดงก่ำฉายแววบ้าคลั่งออกมา มือก็ออกแรงมากยิ่งขึ้น “พูดออกมาสิ เจ้าโกหกข้าใช่หรือไม่”
ถ้าหากว่านี่คือเรื่องจริง การแก้แค้นคงนางก็ไร้ซึ่งความหมาย คนที่ทำร้ายนางจริงๆ ยังคงลอยนวลอยู่ตรงหน้านาง
นางจะฆ่าไอ้สารเลวผู้นี้
“แค่ก แค่ก แค่ก หยุดนะ นังบ้า…” พ่อบ้านหลี่ออกแรงผลักโต้วเหนียงออกไป
“พอได้แล้ว!” หย่งชังปัวมองไปที่เจินซื่อเฉิงด้วยสีหน้าอิดโรย “ ใต้เท้าเจินเชิญนำตัวสองคนนี้ออกไปเถอะ ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกเขาอีกแม้แต่วินาทีเดียว!”
หย่งชังปัวน้ำตาไหลอาบแก้มออกมาเป็นสายอย่างเงียบๆ มันไหลลงผ่านริมฝีปาก รู้สึกเจ็บปวดใจมาก
เขาทำผิดอะไร ถึงได้ถูกหญิงแปลกประหลาดมุ่งหวังจะแก้แค้น และภรรยาของเขาผิดอะไร ถึงได้ตายไปโดยไม่ได้ทำอะไรผิดหากว่าเขาดูคนเก่ง คงไม่มีคนเช่นพ่อบ้านหลี่มาอยู่ข้างกายจนได้เกิดเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ขึ้น หากว่าเขาปฏิเสธข้อเสนอให้ฮูหยินเป็นผู้เลือกสาวใช้อุ่นเตียงตั้งแต่แรก เรื่องพวกนี้…
แต่ถึงอย่างไรบนโลกนี้ก็ไม่มี ‘หากว่า’ มากขน
