ล่าถึงเหตุการณ์การฆาตกรรมที่ผ่านมา “พอข้าเห็นชุนฟังเก็บเสื้อผ้าออกไปเรียบร้อย ปัวฮูหยินออกไปทานข้าวที่ห้องรับแขกในสวนดอกไม้ ข้าก็เลยแอบย่องเข้าไปซ่อนตัวที่ตู้เสื้อผ้าในห้องนอน และจุด ธูปผสมยานอนหลับจนถึงช่วงเช้า ข้าถึงได้ออกมาจากตู้เสื้อผ้า แล้วใช้เชิงเทียนแทงปัวฮูหยินจนตาย ฮ่าฮ่าฮ่า ตอนนั้นปัวฮูหยินเลือดอาบท่วมตัว เสียดายหย่งชังปัวหลับเป็นตาย ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ข้าเอาเชิงเทียนยัดใส่มือเขา ถอดเสื้อผ้าชั้นนอกสุดออกมาพับไว้อย่างดี จากนั้นก็ออกไปเงียบๆ”
โต้วเหนียงมองเฉาอวิ๋นด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก“เดิมแผนของข้าก็คือโบ้ยความผิดให้หย่งชังปัวเขาจะได้ลิ้มลองความเจ็บปวดจากการฆ่าภรรยาด้วยมือของตัวเอง ทว่าตอนที่เดินมาถึงลานกลางเรือน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น ข้าเดินตามเสียงไปเลยเจอเข้ากับเฉาอวิ๋นที่กำลังเผากระดาษอยู่ ตอนนั้นจึงมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาข้าเอาเสื้อผ้าที่เปือนเลือดไปซ่อนที่นั่น ถ้าหย่งชังปัวยอมรับผิดว่าฆ่าภรรยาก็จะดีมาก แต่ถ้าหากพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ อย่างน้อยข้าก็จะได้มีแพะรับบาปแทน…”
ฝูงชนที่ได้ยินต่างสูดหายใจเฮือก
สตรีผู้นี้ช่างน่ากลัวเสียจริง
“อย่างไรก็ตาม การที่ได้เปิดโปงเรื่องฉาวโฉ่ของเจ้าต่อหน้าลูกสาวและลูกชายทั้งสองคนของเจ้าเท่านี้ข้าก็พอใจมากแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า…”ในที่สุดหย่งชังปัวที่สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุดก็เอ่ยปากขึ้น “เจ้าบอกข้าหน่อยว่าข้าหลอกเจ้าอย่างไร”
