ความบ้าคลั่งและเกลียดชังที่แฝงในน้ำเสียงของโต้วเหนียงทำให้หย่งชังปัวตกใจจริงๆ และกล่าวอย่างเคืองแค้นในทันที “หน้าซื่อใจคด ข้ากับฮูหยินทำไม่ดีกับเจ้าตอนไหน ถึงทำให้เจ้ากระทำการอย่างเลือดเย็นได้ถึงเพียงนี้”
สายตาของทุกคนที่กำลังจดจ้องมาที่นางไม่ได้ทำให้นางตื่นตระหนกตกใจแต่น้อย ตรงกันข้ามกลับทำให้นางหัวเราะเสียงดังลั่น “ฮ่าฮ่าฮ่า ถึงเจ้าจะไม่ถาม ข้าก็จะชี้แจงให้เข้าใจชัดแจ้ง จะได้บอกให้คนทั่วไปรู้ว่าหย่งชังปัวที่ใจดี มารยาทงามเป็นคนที่ต่ำช้าเพียงใด”
“อย่าหยามเกียรติท่านพ่อของข้า!” เซี่ยชิงเหยาโกรธเสียจนใบหน้าซีดเซียว
หย่งชังปัวดึงตัวบุตรสาวกลับมา “ให้นางพูด!”
โต้วเหนียงที่ยิ้มทั้งน้ำตายกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่หางตา กล่าวด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น “สิบเจ็ดปีที่แล้ว ปัวฮูหยินตั้งครรภ์ มีการคัดเลือกสาวใช้ให้มาเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของหย่งชังปัว ในเวลานั้นสาวใช้จำนวนมากล้วนก็ดิ้นรนอยากเป็นกัน ข้าเองก็เป็นหนึ่งในนั้น”
พูดถึงตรงนี้ โต้วเหนียงก็หัวเราะเยาะตนเอง “ในจวนมีใครไม่รู้บ้างเล่าว่าหย่งชังปัวรักและให้เกียรติฮูหยินถึงเพียงใด ใจดีและมีมารยาทกับผู้คนเป็นปกติ ไม่มีจุดด่างพร้อย มีเพียงฮูหยินผู้เดียว ไม่ต้องพูดถึงอนุภรรยา แม้กระทั่งสาวใช้อุ่นเตียงก็ไม่เคยหลับนอนด้วย ได้เป็นสาวใช้อุ่นเตียงของบุรุษผู้ที่มีศีลธรรม สถานะสูงส่งน่าเคารพทั้งยังหนุ่มแน่นเช่นนี้ จะมีสาวใช้สักกี่คนที่ไม่สนใจเล่า แต่ว่า…”
