็แล้วแต่ บุตรชายเพียงคนเดียวของนางถูกสามีบีบคอจนตาย มันช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้าเสียจริง
“ในเวลานั้นเจ้าไม่ได้หยุดเขาไว้อย่างนั้นหรือ”เจินซื่อเฉิงเอ่ยถาม
“ข้าถูกเขาตีจนสลบ พอฟืนขึ้นมาบุตรชายของข้าก็สิ้นใจแล้ว พอสามีของข้าใจเย็นลง ก็นำร่างของเขาถ่วงไว้ด้วยหินแล้วโยนลงแม่น้ำ จัดฉากว่าบุตรชายไปเล่นน้ำและได้จมน้ำขนาดศพยังลากขึ้นมาไม่ได้…”เจินซื่อเฉิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามต่อ“เช่นนั้นสามีของเจ้าตายได้อย่างไร”
โต้วเหนียงก็นิ่งเงียบไปเหมือนกัน และในขณะที่ทุกคนกลั้นลมหายใจรอคำตอบของนาง นางก็ได้ยิ้มขึ้นมาแล้วกล่าวตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ข้าฆ่าเขาเอง”
เมื่อเห็นรอยยิ้มของโต้วเหนียงจู่ๆ ฝูงชนก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ไม่มีใครส่งเสียงดังแม้แต่น้อย
“ตั้งแต่นั้นมาเขาจะทุบตีข้าทุกคืน ใช้เท้าเตะข้าใช้คีมคีบถ่านร้อนจี้ข้า วิธีการทรมานทุกรูปแบบเขาล้วนนำมาใช้กับข้าทั้งสิ้น และข้าก็รู้ดีว่าอีกไม่นานคงจะถูกเขาทุบตีจนตาย แต่ข้าไม่ยอม ไม่ใช่ว่าไม่ยอมให้เขาตี อย่างไรเสียข้าก็เป็นหนี้ชีวิตเขาข้าไม่ยอมที่ข้าซึ่งถูกหย่งชังปัวทำให้เป็นทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้ แต่คนที่ทำร้ายข้ายังคงใช้ชีวิตที่มั่งคั่งอย่างมีความสุข มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!”
