ออกอย่างแรง ความเจ็บปวดนั้นนำพาให้นางหวนคิดถึงเรื่องราวในอดีต เป็นไปได้มากว่าความเจ็บปวดนี้ทำให้นางตกอยู่ในความบ้าคลั่ง “ความลับซ่อนอยู่ในใจของข้านานเกินไปมันนานเกินไปจริงๆ มองดูบุตรชายที่เติบใหญ่ขึ้นทุกวันๆ ทั้งหน้าตาและนิสัยใจคอก็แตกต่างจากสามีของข้ามาก ข้าก็รู้สึกอึดอัดใจมากขึ้นเรื่อยๆจนเมื่อมาถึงคืนหนึ่ง…”
เมื่อโต้วเหนียงหยุดพูด ในลานก็เงียบสงัด
ทุกคนต่างอยากรู้ว่าคืนนั้นเกิดเรื่องที่น่ากลัวอันใดขึ้น
“ในคืนนั้นข้าฝันร้าย เผลอพูดความลับออกมาจนหมดสิ้น!”
ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังอื้ออึงขึ้นมาจากฝูงชน ไม่อยากจะเชื่อว่าความลับจะถูกเปิดเผยออกมาเช่นนี้
มีความผิดแปลกบางอย่างแวบเข้ามาในความคิดของเจียงซื่อ
บอกว่าพูดความลับออกมาตอนกำลังฝัน ฟังดูแปลกประหลาดแต่แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นสิ่งใหม่เลย
หากความลับอันเลวร้ายถูกปกปิดไว้นานจนเกินไป ภายในใจของคนผู้นั้นจะหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็แบกรับต่อไปอีกไม่ไหวจนต้องหาช่องทางระบายมันออกไป อาจจะเริ่มพูดออกมาเอง หรือถูกกระตุ้นจนทำให้ต้องพูดออกมา
“เมื่อได้ยินความลับนี้ สามีของข้าก็อาละวาดขึ้นมาในทันที ตาแดงก่ำบังคับให้ข้าเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา จากนั้น…” โต้วเหนียงก็อ้าปากน้ำตาไหลย้อยลงมาบริเวณหางตาที่แห้งแล้วของนาง “เขาก็พุ่งเข้าไปในห้องของบุตรชายข้า บีบคอเขาจนตายด้วยความโกรธ!”
“เฮ้อ” ฝูงชนอดจะทอดถอนหายใจมิได้ มองดูนางอย่างเห็นใจ
ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก
