สั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง “ถึงแม้ว่าข้าจะได้รับความช่วยเหลือจากพ่อค้าทั้งยังได้แต่งงานกับเขาอย่างรวดเร็ว ทว่าถ้านับตามวันที่ตั้งครรภ์ เด็กคนนี้ไม่ใช่บุตรของเขาอย่างแน่นอนเป็นอย่างที่คาดไว้ หลังจากแต่งงานได้แปดเดือนข้าปวดท้องคลอด หลังจากคลอดไม่ออกมาสามวันสามคืนในที่สุดข้าก็คลอดเขาออกมา หน้าตาของบุตรชายคนนี้เผยให้เห็นชัดขึ้นทุกวัน ไม่มีจุดไหนเลยที่เหมือนกับสามีของข้า ดังนั้นข้าคงหลอกตัวเองและคนอื่นต่อไปได้อีกไม่นานแล้วโชคดีที่สามีข้าคิดว่าบุตรชายคลอดออกมาก่อนกำหนด ไม่สงสัยอะไรเลยสักนิด เดิมทีข้าก็คิดที่จะมีลูกกับเขาด้วย จะดูแลเขาไปชั่วชีวิตถือเป็นการชดเชยความผิด ใครจะคิดเล่าว่าตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาข้าก็ไม่เคยตั้งครรภ์อีกเลย หมอที่เชิญมาบอกว่าตอนที่ข้าคลอดมีผลกระทบต่อร่างกายของข้า ส่งผลให้ไม่อาจตั้งครรภ์ได้อีก ข้าล่ะเกลียดจริงๆ”
โต้วเหนียงจ้องไปที่หย่งชังปัวด้วยดวงตากลมโตพลางกล่าวเสียงสั่นเครือ “เขาคือคนที่ทำลายความสุขของข้ามาทั้งชีวิต หรือว่าข้าไม่ควรเกลียดเขาอย่างนั้นหรือ!”
เจินซื่อเฉิงไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ แล้วกล่าวถามต่อไป “เช่นนั้นการตายของบุตรชายและสามีของเจ้านั้นเกี่ยวข้องอันใดกับเรื่องนี้ด้วย”
เพียงแค่ไม่สามารถมีบุตรให้แก่สามีได้ ความเกลียดชังเช่นนี้ไม่เพียงพอที่สตรีนางหนึ่งที่ใช้ชีวิตอย่างปกคิสุขดีวางแผนร้ายสังหารคนได้พอได้ยินคำถามของเจินซื่อเฉิง โต้วเหนียงก็สางผมที่พันกันอยู่
