วอย่างควบคุมตนเองไม่อยู่มองเขาราวกับเห็นผี
หรือว่าใต้เท้าเจินผู้นี้จะมีทักษะการอ่านใจคน มันจะเป็นไปได้หรือเรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว โต้วเหนียงก็ไม่อยากจะปกปิดความคิด ตรงกันข้ามกลับอยากระบายความในใจออกมา จากนั้นนางก็ยิ้มเหยียดหยัน“ใช่ แต่ว่าต้นเหตุก็มาจากสิบเจ็ดปีที่แล้ว! ข้าถูกขายเข้ามาอยู่ในจวนปัวตั้งแต่เด็กๆ อยู่ในจวนไร้ญาติขาดที่พึ่งพิง ดังนั้นหลังจากที่ถูกขับไล่ออกจากจวนข้าก็อับจนหนทาง หมดอาลัยตายอยากและเลือกที่จะกระโดดน้ำตาย บางทีสวรรค์อาจจะทนไม่ได้ที่ข้าจะตายจากไปอย่างสบายเช่นนี้ ในที่สุดข้าก็ถูกพ่อค้าที่เดินทางผ่านมาช่วยขึ้นมาได้ ในเวลานั้นข้ารู้สึกหมดกำลังใจ ทั้งยังรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณพ่อค้าคนนั้นที่เมตตาช่วยชีวิตเอาไว้จึงได้ตัดสินใจแต่งกับเขา กลับไปใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเขาที่หนานเหอซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา…”
เมื่อคิดถึงเรื่องในอดีต ดวงตาของโต้วเหนียงก็สดใสขึ้นมาในทันที เห็นได้ชัดว่านางอยู่กินกับพ่อค้าคนนั้นอย่างมีความสุขดี
ทว่าไม่นานน้ำเสียงของโต้วเหนียงก็เปลี่ยนไป“ใครจะคิดเล่าว่าหลังจากแต่งงานไปไม่นาน ข้าก็ตั้งครรภ์!”
ฝูงชนได้ยินดังนั้น ก็อดมองไปที่หย่งชังปัวไม่ได้
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ การตอบสนองแรกของคนเกือบทั้งหมดก็คือบุตรที่อยู่ในท้องนางก็คือบุตรของหย่งชังปัวนั่นเอง มีเพียงหย่งชังปัวเท่านั้นที่นิ่งสงบและมีสีหน้าที่เย็นชา ดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่โต้วเหนียงตัว
