เมื่อได้ยินเจินซื่อเฉิงพูดเช่นนี้ หย่งชังปัวและคนอื่นๆ จึงเข้ามาดูใกล้ๆ
ผมยาวสองเส้นวางราบอยู่บนกระดาษทาน้ำมันสีเหลือง หนึ่งในนั้นเป็นสีดำ ส่วนอีกเส้นขาวไปมากกว่าครึ่งแล้ว ผมสองเส้นนี้มีจุดเด่นที่เห็นได้ชัดนั่นก็คือเป็นม้วนเหมือนเกลียวคลื่น
เส้นผมแบบนี้เป็นม้วนมาตั้งแต่กำเนิดพบเห็นได้ยากนัก หากบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญก็คงจะไม่มีใครเชื่อ
สายตาของทุกคนที่มองมายังนางเปลี่ยนไปในทันที มีความเกลียดชัง และความสงสัยใคร่รู้
เส้นผมที่ใต้เท้าเจินพบในที่ซ่อนตัวของฆาตกรเหมือนกับของโต้วเหนียงไม่มีผิด ฮูหยินต้องถูกโต้วเหนียงฆ่าตายอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ว่าโต้วเหนียงที่เป็นเพียงแม่ครัวคนหนึ่งเหตุใดถึงต้องฆ่าฮูหยินด้วย ก็เห็นกันอยู่ว่าฮูหยินมีบุญคุณต่อนางเพียงใด
ทุกคนล้วนสงสัยในประเด็นนี้ และต่างก็จ้องมองไปที่นางตาไม่กะพริบ
มีแม่บ้านคนหนึ่งที่จู่ๆ ก็ส่งเสียงร้องอ้อขึ้นมาเจินซื่อเฉิงจึงมองไปที่แม่บ้านที่ส่งเสียงดังขึ้นมาทันที “เจ้านึกอะไรขึ้นมาได้ใช่หรือไม่”
แม่บ้านมีท่าทางที่ไม่ค่อยแน่ใจ ลังเลและไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา
“ไม่ว่านึกอะไรออกก็ล้วนพูดมันออกมาได้ผิดพลาดก็ไม่เป็นอะไร ไม่มีใครสอบสวนเจ้าหรอก” ขณะที่เจินซื่อเฉิงโน้มน้าวใจแม่บ้านก็ขยิบตาให้กับหย่งชังปัวเล็กน้อย
ที่ผ่านมาเขาคิดว่าตนเองเป็นผู้ที่ทำร้ายภรรยาตนเอง จึงไปหาหญิงรับใช้ชิวลู่กับสาวใช้อุ่นเตียงตอนนี้แม้ว่าจะลากตัวโต้วเหนียงออกมาแล้ว ทว่าส
