ิ่งที่หย่งชังปัวต้องการจะรู้มากที่สุดในตอนนี้ก็คือแรงจูงใจในการฆ่าของโต้วเหนียง ด้วยเหตุนี้หลังจากที่เจินซื่อเฉิงขยิบตาเขาก็พูดขึ้นมาในทันที “ที่ใต้เท้าพูดมาก็ถูก เจ้านึกอะไรได้ก็พูดออกมา พูดผิดก็ไม่เป็นไร หากเจ้าพูดสิ่งใดที่เป็นโยชน์ ข้าจะมีรางวัลตอบแทนให้ในภายหลัง”
แม่บ้านพอได้ยินดังนั้นก็ไม่เป็นกังวลอีกต่อไปกวาดสายตามองไปที่โต้วเหนียงอย่างรวดเร็ว“พอได้เห็นเส้นผมของโต้วเหนียงแล้ว จู่ๆ บ่าวก็นึกถึงสาวใช้คนหนึ่งขึ้นมาได้ สาวใช้คนนั้นก็มีผมเป็นม้วนยาวแต่กำเนิด แต่ว่าสิบกว่าปีก่อนนางได้ถูกขับไล่ออกไปแล้ว”
เจินซื่อเฉิงที่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกตงิดใจขึ้นมา
ในบัญชีรายชื่อเขียนไว้ว่าปีนี้โต้วเหนียงอายุสามสิบสี่ปี อายุสอดคล้องกันกับสาวใช้เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว
“สาวใช้คนนั้นชื่อว่า…” แม่บ้านพยายามทบทวนความทรงจำ และจู่ๆ ก็ตบต้นขาขึ้นมา “บ่าวนึกออกแล้ว สาวใช้คนนั้นชื่อว่าอาวาน!”
‘อาวาน’ สองคำนี้ถูกพูดขึ้นมา คนเก่าคนแก่ของจวนหย่งชังปัวก็รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาขึ้นมา
พ่อบ้านที่ก่อนหน้านี้ตอบคำถามเจินซื่อเฉิงตลอดมาก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก พูดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว “เจ้าคืออาวาน?”ดวงตาของโต้วเหนียงสั่นไหว และค่อยๆ เบนสายตามองไปที่หย่งชังปัว
เป็นแววตาที่เกลียดชังเข้ากระดูกดำ
คำพูดของพ่อบ้านใหญ่ทำให้แม่บ้านเข้าใจกระจ่างแจ้งในทันที “ข้าถึงบอกอย่างไรเล่าว่ารู้สึกคุ้นหน้าโต้วเหนียงนัก สวรรค์!
